ေရာသမေဘာလုံးႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းရယ္တဲ႔ ရင္ခုန္သံ

     “ေရာသမ ေဘာလံုး ႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းရယ္တဲ့ ရင္ခံုသံ”
တနဂၤေႏြ နံနက္ပိုင္းက ကစားခဲ့ေသာ ဂါနာ အသင္းႏွင့္ ဂ်ာမနီ အသင္းတို႔၏ ကမာၻ႔ဖလား အုပ္စု ဒုတိယ ပြဲစဥ္၌ တစ္ဂိုး သြင္းယူ ႏုိင္ခဲ့ေသာ ဂ်ာမနီ ၀ါရင့္ တိုက္စစ္မွဴး ကလိုေဆးသည္ ကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲတြင္ သြင္းဂိုး ၁၅ ဂိုးထိ ရွိလာ ခဲ့ၿပီး ဘရာဇီး တိုက္စစ္မွဴးေဟာင္း ႐ိုနယ္ဒိုႏွင့္ အတူ ဂိုးသြင္း အမ်ားဆံုး ကစားသမား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေဘာလံုးသမား တစ္
ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ရင္ခုန္တတ္စအရြယ္ကေတာ့ ကဗ်ာေတြစာေတြေရးရင္း စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ့အခ်စ္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးတာေပါ့။ ဒါကို ကိုယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲ ဆြဲသြင္းခံစားဖို႔ရာမွာေတာ့ သိပ္ကို စြန္႔စားရမယ့္ အျဖစ္လို႔ ေတြးေၾကာက္ေနခဲ့မိ တာေလ။ အခ်စ္ဆိုတာ အျပန္အလွန္ထပ္တူညီစြာ ခံစားရမွသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရသူအတြက္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ အားတက္ဖြယ္ျဖစ္မယ္လို႔လည္း ကိုယ္ကမွတ္ခ်က္ ျပဳထားတာကိုး။ ကလိုေဆးသည္ ထိုသြင္းဂိုး မ်ားကို ကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲ ေလးႀကိမ္အတြင္း ရရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ထိုကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲ ေလးႀကိမ္၌ နာမည္ႀကီး အဂၤလန္ အသင္း သြင္းယူခ့ဲသည့္ သြင္းဂိုး စုစုေပါင္းမွာ ၁၇ ဂိုးသာ ရွိခဲ့သည့္အတြက္ အဂၤလန္ အသင္း ပရိသတ္မ်ား အတြက္ စိတ္ပ်က္စရာ ဂိုးသြင္းႏႈန္း ျဖစ္သည္ဟု Sky Sport သတင္းဌာနက ေဖာ္ျပခဲ့သည္။
ယခုႏွစ္ ၿပိဳင္ပြဲတြင္လည္း အဂၤလန္ အသင္းသည္ အုပ္စုအဆင့္မွ ထြက္ခြာခဲ့ ရၿပီျဖစ္ကာ အုပ္စုပြဲ ႏွစ္ပြဲ ကစားခဲ့ရာ၌ သြင္းဂိုး ႏွစ္ဂိုးသာ ရရွိထားသည္။ အဂၤလန္ အသင္းသည္ ကြာတား ဖိုင္နယ္ အဆင့္ထိ တက္ေရာက္ ႏုိင္ခဲ့သည့္ ၂၀၀၂ ကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲတြင္ သြင္းဂိုး ၆ ဂိုးအထိ ရရွိခဲ့ၿပီး ၂၀၀၆ ကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲ၌လည္း ကြာတားဖိုင္နယ္ အဆင့္အထိ ေရာက္ရွိ ခဲ့ရာတြင္ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္တစစ ႀကီးျပင္းရင္း ဘ၀လမ္းေပၚ လွမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ျဖဴစင္တဲ့ဘ၀ကို ဂုဏ္သိကၡာ ရွိရွိ ျဖတ္သန္းမိတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ေငြရတု သက္တမ္းကို ေက်ာ္လြန္တဲ့ေန႕တစ္ေန႔မွာ သူ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ လက္တြဲေဖာ္ကို အမွတ္မထင္ဘဲ ဆံုစည္းခဲ့ရတဲ့အခါ… ကိုယ္ဟာ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာအေပၚ အခုလို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုမိ
ရင္း သြင္းဂိုး ၆ ဂိုးရရွိခဲ့သည္။ ၁၆ သင္း ႐ံႈးထြက္ အဆင့္ထိသာ တက္ ေရာက္ႏုိင္ ခဲ့သည့္ ၂၀၁၀ ကမာၻ႔ဖလား ၿပိဳင္ပြဲတြင္မူ အဂၤလန္အသင္း ၃ ဂိုးသာ သြင္းယူႏုိင္ ခဲ့ၿပီး ႐ံႈးထြက္ အဆင့္တြင္ တစ္ဂိုးႏွင့္ အုပ္စု အဆင့္တြင္ ၂ ဂိုး သြင္းယူႏုိင္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အဂၤလန္အသင္း အေနျဖင့္ ယင္းၿပိဳင္ပြဲ ေလးႀကိမ္ အတြင္း၌ ရြန္နီ၊ မိုက္ကယ္အို၀င္၊ ဒီဖိုး၊ ဘက္ခမ္း၊ လမ္းပတ္ အစရွိသည့္ နာမည္ေက်ာ္မ်ား ပါ၀င္ခဲ့ ေသာ္လည္း တိုက္စစ္ စြမ္းရည္ က်ဆင္းခဲ့ကာ သြင္းဂိုးနည္းခဲ့ သကဲ့သို႔ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဘယ္အခ်စ္ျဖစ္ျဖစ္ “အခ်စ္ဆိုတာ သိမ္ေမြ႕ ႏူးညံ့တဲ့ အရာတစ္ခု” အျဖစ္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သတ္မွတ္မိ လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ဟာ သက္တမ္းသံုးႏွစ္ရ အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ေယာက္ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ေနခဲ့ၿပီဆိုတာ ၾကည္ႏူးစြာ ခံစားမိၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီေလ။
ဒီလိုကာလေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ အတိတ္ဆိုတာ အၿမဲတမ္းစိမ္းလန္းလ်က္ပါပဲ။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရမ်ားစြာကိုလည္း ရင္ထဲ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ေႏြးေထြးခိုင္ၿမဲတဲ့ မွတ္တမ္းအျဖစ္ ကိုယ္အၿမဲအမွတ္ရေနတာပါ။ အတိတ္ဆိုးဆိုးေတြကင္းခဲ့တဲ့ သူနဲ႔ကၽြန္မရဲ့ခ်စ္ျခင္းမွာအဂၤလန္ အသင္းအတြက္ ဂိုးအမ်ားဆံုး သြင္းယူခဲ့ၾက သူမ်ားမွာ မိုက္ကယ္ အို၀င္ႏွင့္ ေဒးဗစ္ ဘက္ခမ္းတို႔ ျဖစ္ ၿပီး ၂ ဂိုးစီ သြင္းယူႏုိင္ခဲ့ ၾကကာ နာမည္ေက်ာ္ တိုက္စစ္မွဴး ရြန္နီမွာ ယခုႏွစ္ တြင္မွ တစ္ဂိုး သြင္းယူႏုိင္ ထားျခင္းျဖစ္သည္။ တိုက္ဆိုင္တဲ့ခံစားခ်က္ေတြ အျပန္အလွန္ႏွစ္ သိမ့္ေႏြးေထြးမႈေတြကပဲ ေနရာယူေနတာ ပစၥဳပၸန္ကာလထိတိုင္ပါပဲ။ ကိုယ့္အခ်စ္ဟာ သူ႔အ တြက္ ထာ၀ရ လိုအပ္ေနသလို သူ႔အခ်စ္ဟာလည္း ကိုယ့္အတြက္ ထာ၀ရလိုအပ္ေနတာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ထပ္တူက်မႈထဲက အေရးႀကီးဆံုးတစ္ခုလို႔ ကိုယ္ခံစားမိတယ္ေလ။
အၿမဲတမ္း ဖန္တီးမႈအသစ္အသစ္ေတြအတြက္ ဦးေႏွာက္စားေနရတဲ့သူ႔အနားမွာ တြတ္တီးတြတ္တာနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို သူ ဘယ္တုန္းကမွ ၿငိဳျငင္ဟန္မျပခဲ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ သူဖန္တီးေနတဲ့ အႏုပညာလက္ရာတိုင္းကို ကိုယ္က အဦးဆံုးခံစားခြင့္ရတတ္တာကိုလည္း ကိုယ္က ၾကည္ႏူးေနရတာပါ။ သူဟာ အႏုပညာသမားပီပီ အခ်ိန္တိုင္း ဖန္တီးမႈေတြအတြက္ ရင္ထဲဦးေႏွာက္ထဲမွာ အၿမဲတမ္းလႈပ္ရွားေနရတတ္တာမို႔ သူ႔ေဘးမွာ ကိုယ္ရွိေနတာကို တစ္ခါတစ္ခါ ေမ့ေလ်ာ့ေနတယ္လို႔ ကိုယ္က အလိုုမက်စြာ ခံစားမိတတ္တဲ့အခါ တိုင္း အခုလို ကိုယ္က စကားတြတ္ထိုးတတ္ပါတယ္။

"ဥ ဥတဲ႔ သေဘာၤသီး"

 “ဥ ဥတဲ့ သေဘၤာသီး”
ဒီေန႕ ရံုးေရာက္ေတာ့ အလုပ္ကလည္းမ်ား…..ေခါင္းစားတဲ့လူကလည္းေပါ….ရာသီဥတုကလည္း ပူလိုက္ေအးလိုက္
ႏွင့္ဆိုေတာ့..ကိုယ္ခႏၶာႀကီးက ပြလိုက္ က်ဳံ႕လိုက္ျဖစ္ေနသေရာင္ပါဘဲ….….အလုပ္မ်ားၿပီး…ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရ
မယ္…ဘယ္က ဘာစလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို…ခ်ီတုန္ခ်တုန္..တံုတံုယင္ယင္ျဖစ္ေနတုန္း…...အစ္ကိုျဖစ္သူ ေရာသမ
အစ္ကိုႀကီးဆီကေန….whatsapp message တစ္ခုဝင္လာေတာ့တာဘဲ…......အမေလး ေလးေလး!!! ေယာင္
ၿပီးသြားေျဖမိရင္ေတာ့….အလုပ္ဘဲလုပ္ရမလား……ဒင္းကိုဘဲေျဖေနရမလားးးဘဲ…... သူက တခါတခါ အလိုက္ကို
မသိတတ္ဘူး….မရမက အတင္းခ်တ္ေတာ့တာဘဲ…..…မက္ဆစ္ဂ်္ဝင္သံေတြၾကားရင္ မွန္ေနေဂ်ာင္ၿဂီးဂ…မ်က္မွန္
ဂိုင္မဲၿဂီးဂို ပင့္ေက်ာ္ေက်ာ္ၿပီး လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနဒတ္တယ္……သတိေပးဒဲ့ သေဘာေပါ့….ညည္းေကာင္းေဂါင္းေန.
အလုပ္ဆက္လုပ္ပါ…ဆိုဒဲ့သေဘာေပါ့….. က်မလည္း….မွန္ေနေဂ်ာင္ၿဂီးဂို ေက်းဇူးတင္ရမလိုျဖစ္ေနၿပီေပါ့….သူက
ေဂ်ာင္ထဲကေန မွန္လိုထိုင္ၾကည့္ေနတတ္ေတာ့…….မွန္ေနေဂ်ာင္ၾကီးေပါ့…... ဒီေနေတာ့ မွန္ေနေဂ်ာင္ၿဂီး မရွိေတာ့
အစ္ကိုႀကီး ကိုျပန္ေျဖလိုက္မိတယ္…….ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ မလြတ္တမ္း…..မနားတမ္း သူရႊီးေနတာေတြကို ၿပံဳးစိ
စိႏွင့္ ဖတ္ရင္း…..အိမ္ျပန္ဘို႕အခ်ိန္တန္ေတာ့…အစ္မျဖစ္သူႏွင့္ ေပးခ်တ္ထားၿပီး.…ဖိုင္ေတြကို သိမ္းလိုက္ရပါေတာ့
တယ္……
           အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့…အနားယူၿပီး…စားစရာတစ္ခုခု ခ်က္ဖို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ေရာက္သြားတယ္….ဗိုက္
ကလည္းစာေနေတာ့…လက္လွမ္းမွီရာ ဟိုနဲနဲ ဒီနဲနဲ ယူၿပီး ပါးစပ္ထဲ ေကာက္ထည့္ဝါးရင္းးး သံဇလံုထဲထည့္ထားတဲ့
သေဘၤာသီး အစိမ္းခပ္ဝဝၿဂီးကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္…….ဒါႏွင့္ ဟန္က်ဒါဘဲ…ငါသေဘၤာသီးသုပ္ သုပ္စားဦးမွ ဆိုၿပီး
အံဆြဲထဲ ထည့္ထားတဲ့ ဓါးကိုယူၿပီး စဥ္းႏွီးတံုးေပၚတင္ထားလိုက္တယ္…..သေဘၤာသီးၿဂီးဂီုမေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး
ေလးဒါဘဲ……မႏိုင့္တႏိုင္မၿပီး သေဘၤာသီးရဲ႕ ေဂါင္းဗိုင္း( အညာရွိဒဲ့ဘက္) ကို ဒါးႏွင့္ အားယူၿပီးျဖတ္လိုက္ပါတယ္..
အဲ့လိုျဖတ္လိုက္ေတာ့…..အတြင္းဘက္က အေစ့ေတြ ထြက္မလာဘဲ အေခါင္းေလးျဖစ္ေနတယ္..အေခါင္းေပါက္ကို
ခ်ဲ႕လိုက္ေတာ့……..အမေလးးးးးေလးေလးးးးး က်မရဲ႕ဦးေခါင္းဟာ အိုးထိန္းဇက္ၿဂီး လည္သလို လည္ပတ္သြားေတာ့
ဒါဘဲ…..အသက္ရွဴတာရပ္လုမတတ္ပါဘဲ…ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ကုန္တာပါဘဲ...…ဒီၾကားထဲ မ်က္ခံုး
ေတြလႈပ္ကုန္သလားဘဲ…ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာမွင္ေသေသျဖစ္သြားမိပါတယ္…...သေဘၤာသီးအစိမ္းၿဂီးထဲက ၾကက္
ဥအရြယ္ေလာက္ႀကီးဒဲ့ “ဥၿဂီး”ေဒြ ကိုေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့ဒယ္…..

ႏြားေက်ာင္းသားႏွင့္ညားတဲ႔ ႏြားမပ် ဳိ

    လူျဖစ္သြားတဲ့ ႏြားမပ်ိဳ
အားလံုးဘဲ မဂၤလာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္စိုး ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ ေရးသားတင္ဆက္ထားပါတယ္။ ပံုျပင္ေလး ျဖစ္လာ
ဘို႕အတြက္ ဇာတ္အိမ္ေလးကို ေရာသမ အစ္ကိုႀကီးကေပးထားပါတယ္။ ေမာင္စိုး တစ္ေယာက္ ဇာတ္အိမ္ထဲက ဇာတ္
ေလွကားေလးေပၚတက္ၿပီး ဇာတ္အေပၚထပ္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ဇာတ္အေပၚထပ္က ဇာတ္အခန္းႀကီးထဲဝင္ၿပီးေတာ့
ဇာတ္တံခါးေလးကို ဖြင့္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဇာတ္ဝရန္ဒါဘက္ထြက္ၿပီး ဇာတ္ကလထိုင္ ေပၚအသာေလး ဟန္ပါပါထိုင္ၿပီး
ဇာတ္ပရိသတ္ႀကီးကို ဇာတ္ေၾကာင္းေလး တင္ဆက္ပါရေစ……..ဇာတ္အေၾကာင္း ပဏာမခ်ီရတာကိုက….ဟူးးးးးးးးးး
ေမာလိုက္တာ ….အဟြတ္ အဟြတ္…ဖြတ္…အဟီးဟီဟီး… ေစာရီးပါ… မေတာ္ ေလေခ်ာ္ ခ်စ္ပရိတ္ေဖာ္တို႕ေရ…….
ဟိုးးးးးးး လြန္ေလၿပီးေသာ…..ဟိုးးးးးးး ကုန္လြန္ၿပီးေသာ မေန႕ကေပါ့… ဟိုးးးးးႏိုင္ငံၿဂီး တစ္ႏိုင္ငံမွာ ေတာၿဂီး တစ္ေဒါရွိ
ဒယ္ဒဲ့….အဲဒိေတာၿဂီးဂို ေတာၿဂီး ျမက္မဲလို႕ ေခၚပါသဒဲ့……အဲ့ဒီေတာၿဂီးရဲ႕ အနီးအနားမွာ ဟိုဒင္းရြာၿဂီးဆိုတာ ရွိပါသဒဲ့
အဲဒိ ဟိုဒင္းရြာမွာ…..ကိုဟဝွါဆိုတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ရွိသဒဲ့….. သူဂ ႏြားေတြကို ေတာနားက ဇဂ်က္ေျမ
မွာ သြားေက်ာင္းပါဒယ္ဒဲ့…. သူ႕ရဲ႕ ႏြားေတြထဲမွာ… သိပ္လွတဲ့ ႏြားမဒန္းေလး တစ္ေကာင္လည္းရွိသဒဲ့… ႏြားသိုးၿဂီးေဒြဂ
အဲ့ဒိႏြားမဒန္းမေလးကို ျမင္ၿပီး ပါးစပ္မွာ အျမႈပ္တစီစီထေအာင္ ငန္းငန္းတက္မတ စိတ္ဝင္စားၾကပါသဒဲ့….ဒါေပမဲ့ ႏြားမ
ေလးက သူ႕အနားဂို ႏြားသိုးေဇာ္နံေနတဲ့ ဘယ္ႏြားဂိုမွ အကပ္မခံဘူးဒဲ့…..သူက သိပ္အသန္႕ႀကိဳက္တာဒဲ့….ဒါေၾကာင့္သူ႕
အမည္ဂို…. “ေဖြးလက္ျဖဴစင္” လို႕ မည့္ေခၚသဒဲ့…… အဲ….အင္းးး…အဲဒါႏွင့္…. မေန႕က အစာစားဖို႕ ဇဂ်က္မွာ လြတ္
ထားတဲ့အခါမွာ….ေဖြးလက္က ေျပးထြက္ၿပီး ေတာထဲဝင္သြားသဒဲ့…..ႏြားေက်ာင္းသားကိုဟဝွါက…ေဖြးလက္ကိုလွမ္း
ၾကည့္ေနတယ္ဒဲ့….ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႕ေပါ့……အဲ့ဒါႏွင့္ ……ရုတ္တရက္ ျမက္စားေနတဲ့ ေဖြးလက္ဟာ…ႏြားအသြင္
ကေန…ရုတ္ခ်ည္း လူ႕အသြင္ေျပာင္းသြားပါသဒဲ့…ဘာအပင္ကိုစားမိလိုက္တယ္ ဆိုဒါမသိလိုက္ပါဘူးဒဲ့..ကိုဟဝွါလည္း
အန္….အင္…..အိုးးးးးးးးးး……အဲ…အဲ……ဟာာာာာ..…ဆိုျဖစ္ေနၿပီး.သူ႔ရဲ႕ ပါးစပ္ၿဂီးဟာ..အေဟာင္းသားျဖစ္ၿပီး..ပါး
စပ္ထဲ ဝါးေနတဲ့ ဖရဲသီးေစ့ တေစ့ဟာလည္း ေျမျဗင္ေဗၚဂို အသံက်ယ္ေလာင္ဇြာႏွင့္ က်သြားသဒဲ့…. အဲ့ဒိဖရဲေဇ့က်သံ
ကိုၾကားၿပီး…ျမက္ဖုတ္ေပၚမွာ ႏြားေတြသန္႕စင္ခန္းဝင္ၿပီး….ခ်သြားဒဲ့ ဟိုဒင္းအပံု….ေျမၾသဇာပံုေပၚမွာ နားေနတဲ့ ယင္
တစ္အုပ္လည္း..အေရးေပၚ အေျခအေန ေက်ညာၿပီး ထြက္ေျပးသြားျဂသဒဲ့… အလုပ္ပိတ္ရက္မွာ ေတာဇပ္ထိုင္ၿဗီး ခြါ
သဲဆိုးေဆး ဆိုးေနတဲ့ ဆင္မၿဂီး တစ္ေဂါင္ဟာလည္း…. လန္႕ျဖန္႕ၿပီး အနီးမွာရွိတဲ့ ခ်ံဳထဲမွာ ဝင္ေအာင္းေနပါသဒဲ့...အဲ့ဒါ
ႏွင့္ ဇဂါးဂို ေရွ႕ျပန္ဆက္ရရင္ေဒါ့….ေဖြးလက္ဟာ ေပးရက္စရာမရွိေအာင္ လွပလြန္းသဒဲ့….သူဟာ ႏ်ဴးဇီလန္က ႏို႕ဇားႏြား
မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ အတြက္ အသားအရည္…ကိုယ္လံုးကိုယ္ေဗာက္ ကစေျပာဇရာမရွိေအာင္လွပတဲ့ ႏြားမဒန္းေလးဆိုေဒါ့…လူ႕အ
သြင္ေျပာင္းလာတဲ့အခါ…အသားက ပန္းေရာင္..ဇဗင္က ညိဳေမွာင္ေမွာင္…ေျခဒံက ေျဖာင့္ေျဖာင့္..လည္ဒိုင္ဂ ေက်ာ့ရွင္း
မ်က္လံုးဂ ဝိုင္းက်ယ္က်ယ္…အၾကည့္ဂ ရႊန္းရႊန္း…..အထိက ႏုေႏွာင္း…လက္တံက…သြယ္သြယ္..ႏွာဒံက ေျဖာင့္စင္း..
အသံဂ စြဲနစ္…အေရွ႕ၾကည့္လည္း..ၿဖီးၿဖီး…အေနာက္ၾကည့္လည္းၿဖီးၿဖီးၿဂီး…ဆိုေဒါ့….ကိုဟဝွါ့ခမ်ာ…ႏြားျဗာၿဂီးေအာက္
သြားမရွိသလိုျဖစ္သြားသဒဲ့….သူဘယ္လိုျဖစ္သြားမယ္ဆိုဒါဂို…စာရႈသူ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား....သိရွိခံဇားနားလည္ႏိုင္
မယ္လို႕ ထင္ပါဒယ္……(Nose box လို႕လည္း မထင္လိုက္ပါႏွင့္လို႕…..အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ေရးျပရတာပါခင္ဗ်ာ)..
ေဖြးလက္လည္း ေတြးရက္စရာမိရွိေအာင္….ေျပာင္းလဲသြားျခင္းခံရေဒါ့….ေတြးရွက္စရာျဖစ္လာတာႏွင့္….အနီးမွာရွိတဲ့
ပိန္းရြက္ေတြဂို….အျမန္ခ်ိဳးၿပီး…ကိုယ္ပတ္လည္မွာ..သီပတ္ထားလိုက္ရတယ္ဒဲ့….
    အဲဒါႏွင့္….ကိုယ္ဟဝွါလည္း ….ေဖြးလက္ဆီသြားၿပီး..သူ႕ေခါင္းမွာေပါင္းထားတဲ့…ပုဆိုးကိုလက္ေနာက္ျပန္ထားၿပီး
ၿခံဳေပးလိုက္သဒဲ့….သူ႕အက်ႌကို ခၽြတ္ၿပီး…ေဖြးလက္ကို..ေပးလိုက္သဒဲ့…ေဖြးလက္က..ေက်းဇူးကမၻာ ကိုဟဝွါလို႕ ေျပာ
လိုက္ေတာ့…ေၾသာ္…မင္းဂ ဇဂါးလဲ ေျပာဒတ္သဂိုး ဆိုၿပီး….ေခါင္းတၿငိမ္ၿငိမ့္ႏွင့္ သေဘာက်ေနပါသဒဲ့…ဒါႏွင့္ သူဒို႕ႏွစ္
ေယာက္လည္း….ဇဂါးလက္ဆံုက်သြားတယ္ဒဲ့….အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့….
ဇာတ္လမ္းကစတာဘဲ…..ေဖြးလက္ေနဘို႕…အတြက္ ႏြားတင္းဂုပ္မွာ..ေနလို႕မွ မရေတာ့ဒါ…သမံတလင္းေပၚ ေကာက္
ရိုးခင္းၿပီး ႏြားအိပ္ယာေပၚ စက္ေတာ္ဘယ္လိုေခၚႏိုင့္ပါ့မလည္း…. ဒါေၾကာင့္ ေဖြးလက္က…...ကၽြန္မ…ႏြားတင္းဂုပ္မွာ
ႏြားဒဂါေဒြေနသလို ေနလို႕မရေတာ့ဘူးရွင့္….ေသးေဇာ္က..ေဟာင္…ဝမ္းေဇာ္ဂ…ဆိုး….ျခင္ေဂါင္ကႏွက္…ဂ်ဗိုးကထိုး
အဲသလိုေနရာမ်ိဳးမွာ….မေနရဲေဗါင္ေတာ္ဟု..ေျပာသဒဲ့…..အဲ့ဒိေဒါ့ ရွင္ဆီမွာဘဲ..…ကၽြန္မဂို..ထားခြင့္ျပဳရမယ္လို႕ ေျပာ
ပါသဒဲ့…
အလိုပါဒဲ့…ကိုဟဝွါလည္း..အပ်ိဳကညာရဲ႕..ဇဂါးေတြကို..ပီတိေသာမနႆပြားၿဗီး..ဟုတ္ကဲ့ဗါ..ဟုတ္..ဟုတ္..ဆိုၿပီး တ
ဟုတ္ထဲ ဟုတ္ေနပါသဒဲ့…..အဲ့လိုႏွင့္….တမိုးေအာက္မွာအတူေနျဂဗါသဒဲ့…….ဘလူးစည္း…လူ႕စည္းခြဲၿဗီး...သစၥာရွိဇြာေနပါသဒဲ့..
အေနၾကာေဒါ့လည္း…အေျဖရွာဇရာေဒြဂလည္းမ်ားလာတတ္ေလေတာ့…..သံေယာဇဥ္ဆိုဒဲ့..ပေဟဠိၿဂီးကို..အေျဖထုတ္
ဖို႕ ႏွစ္ဦးသား တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးျဂသဒဲ့….အဲဒါႏွင့္…မခူးဂင္ဂ..ညြတ္….မဆြတ္ခင္ဂ..ေကြး…မလွမ္းခင္ဂ ကမ္း… မေတာင္း
ခင္ဂ…ေပး.. မေမးခင္က..ေခါင္းၿငိမ့္….မေခၚမွီက..အိမ္ေပၚေရာက္…မေကၽြးမွီဂ…ပါးစပ္ျပင္……မတိုက္မွီဂ..ေသာက္ရန္
ျပင္..အစရွိေသာ …အက်င့္ေဂါင္းေလမ်ားႏွင့္ ျပည့္ဝေနတဲ့….ကိုဟဝွါက …အိမ္ေဒါင္ျပဳရန္…ကမ္းလွမ္းလိုက္ပါသဒဲ့…….
ႏြားဘဝက ကိုဟဝွါ ႏွက္လို႕ ထိပ္ကြက္မွာ ထင္ေနတဲ့အမာရြတ္ကိုေတြ႕တိုင္း…စိတ္တိုေနတဲ့..ေဖြးလက္ဟာ..ဒါဟာ ငါ့အ
တြက္အကြက္ေကာင္းဘဲ… ဒီလူက အႏွက္ၾကမ္းတယ္..သူ႕ဂို..ခ်စ္ေပမယ္လို႕..လက္စားေဒါ့ ေခ်ဂ်င္ေသးဒယ္…လို႕ေတြးပါ
သဒဲ့…. ကိုဟဝွါက ေဖြးလက္ရဲ႕ ဘာဆႏၵကိုမဆို..ျဖည့္ေပးဘို႕ အသင့္ရွိပါတယ္လို႕ဆိုေဒါ့….ေဖြးလက္က….ရွင္တလတိတိ
ကၽြန္မရိုက္တာကို ခံရမယ္…ေန႕ဒိုင္း ဆယ္ဂ်က္ အရိုက္ခံရမယ္…အဲ့လိုခံႏိုင္မယ္ဆိုရင္..ရွင့္ဂို လက္ထပ္မယ္လို႕..ေျပာသ
ဒဲ့….ေမာင္ဟဝွါက…ဘာေၾကာင့္ရိုက္ခ်င္ရတာလည္း..စေနဒါလားလို႕ေမးေဒါ့ …ကၽြန္မရွင့္ဂိုစေနတာ မဟုတ္ဘူး…ရွင္ႏွက္
လို႕..ကၽြန္မ ငယ္ထိပ္ေပါက္သြားတာ မွတ္မိလား…အဲ့ဒါအတြက္ ကၽြန္မလက္စားေခ်မယ္လို႕.. က်ိန္ဆိုထားလို႕ပါ..လို႕ဆို
သဒဲ့….ကိုဟဝွါလည္း…လက္သင့္ခံလိုက္တယ္….ပထမရက္ေတြေတာ့..ေတာ္ေတာ္နာနာရိုက္တာေပါ့….ေနာက္ေတာ့
လည္း…..က်မ္းေက်ဝတ္ကုန္….ဆိုသလို တို႕ရံုတင္တို႕ေတာ့တာေပါ့…..အေသမႏွက္ေတာ့ဘူး..…ဒါႏွင့္သူတို႕ႏွစ္ေယာက္
လည္း လက္ထပ္ၿပီး….အတူေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ျဂသဒဲ့…… ေဖြးလက္က…ႏြားဝသီပါေနေလေဒါ့..ျမက္ပင္ႏုႏုေလးေတြကို
ဟင္းခ်ိဳခ်က္ေသာက္သဒဲ့…..ပါးစပ္ကလည္း စၿမံဳ႕ျပန္သလိုတခုခုဝါးေနရမွ…ေက်နပ္သဒဲ့…ဒါေၾကာင့္သူ႕ဂို ႏြယ္ခ်ိဳ ေတာင့္
ေလးေတြ ေပးဝါးထားရသဒဲ့……သူဒိုႏွစ္ဦးလည္း..သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနျဂသဒဲ့….
သူဒို႕ႏွစ္ေယာက္ကို မနာလို သဝန္တိုေနဒဲ့….ျမက္ရိတ္သမ… မဟိုဒင္း ဆိုဒါရွိျပန္သဒဲ့…..အဲဒိမဟိုဒင္းဂ…သိပ္ဆိုးသဒဲ့..
တေန႕ၾကေဒါ့…မဟိုဒင္းဂ…ကိုဟဝွါတို႕လင္မယားကို….သတ္ဖို႕ႀကံေနသဒဲ့…..ဒါႏွင့္ ျမက္ရိတ္ထြက္သြားတဲ့ မဟိုဒင္းဟာ
ဘာျမက္ပင္ဂို ကိုင္မိဒယ္မသိဘူး…ႏြားမႀကီးအသြင္ကို ေျပာင္းလဲသြားသဒဲ့…..ရြာသားေတြလည္း သူတို႕မ်က္စိေရွ႕မွာ အဲ့
ဂလိုျဖစ္သြားဒါ ေတြ႕ရေဒါ့ အံ့လည္းၾသ..ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ၾကဒါေပါ့…. အတိုဂ်ဳပ္ေျပာရရင္…အဲ့ဒိ မဟိုဒင္းဂ လူ႕
ဝသီပါေနေလေဒါ့ …..ျမက္ဆိုလံုးဝမစားဘူးဒဲ့…..တင္းကုပ္မွာ..လံုးဝမအိပ္ဘူးဒဲ့….အိပ္ယာႏွင့္..ေစာင္ႏွင့္..အိပ္သဒဲ့….
သူလည္း…ဒီႏြားဘဝႏွင့္ ဒုကၡကို ေတာ္ေတာ္ခံစားရေလေဒါ့..သူ႕အျပစ္ကိုသူ..သိၿပီးေနာင္ဒရ..ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္ကတယ္ဒဲ့..
ေဖြးလက္တို႕ လင္မယားေရွ႕မွာ မ်က္ေရ စီးၾကေနတဲ့ ႏြားမၿဂီးဂို ၾကည့္ၿပီး..ေဖြးလက္က သနားသြားဒယ္ဒဲ့…မဟိုဒင္း တ
ေယာက္ ေနာင္ဒရကာ ကိုယ့္အမွား ကိုယ္သိသြားၿပီ ဆိုဒါဂို ေဖြးလက္က ေျပးတြက္စရာမလိုဘဲ သိေလေဒါ့ သူစားခဲ့တဲ့
ျမက္ပင္ဂို….ႏြားမၿဂီး ဗဇပ္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ၿပီးဝါးစားဘို႕ေျပာေဒါ့ …မဟိုဒင္းဂ ဝါးစားလိုက္တာ တမဟုတ္ခ်င္း လူျပန္
ျဖစ္သြားတယ္ဒဲ့…..မဟိုဒင္းလည္း သိပ္ဝမ္းသာၿပီး ေက်ားဇူးလည္းတင္…စိတ္မွား ထားမိတာဂိုလည္းေတာင္ပန္တာေပါ့..
ေနာက္ေတာ့ အကုန္အဆင္ေျပသြားျဂသဒဲ့….အတူေပ်ာ္ရႊင္ဇြာေနျဂသဒဲ့….
တရက္မွာေတာ့…ကိုဟဝွါရဲ႕ …..ညီမျဖစ္သူဂ…ကိုဟဝွါဒို႕ လင္မယားအတြက္ လက္ပ္ေတာ့ တစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးလိုက္
သဒဲ့…..သူဒို႕လင္မယားလည္း…လက္ပ္ေတာ့ပ္ကိုဖြင့္ၿပီး ၾကည့္ျဂသဒဲ့….ေဖြးလက္က ႏ်ဴးဇီလန္ အႏြယ္ဆိုေဒါ့ အဂၤလိပ္လို
ကၽြမ္းက်င္ဒယ္ဒဲ့….ကိုဟဝွါနားမလည္တာကို သင္ျပေပးသဒဲ့…. အဲဒိလိုႏွင့္ အလုပ္ၿပီးလို႕ အစာစားၿပီး အနားယူၾကသဒဲ့.
လက္ပ္ေတာ့ပ္ကို ဖြင့္ၿပီး “ေရာေရာသမေမႊ” ဆိုဒဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ဝင္ၾကည့္ၾကသဒဲ့….သူဒို႕ လင္မယားက ဘာကိုစိတ္ဝင္
ဒဇားဖတ္ေနလည္းဆိုေဒါ့……ရူးေျဂာင္မူးေျဂာင္ ႏိုင္လြန္းလွတဲ့ ေရာေရာသမ အစ္ကိုႀကီး တင္ဆက္ထားတဲ့..
 “ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန က႑” ထဲက
ၾကြက္တြင္းထဲ ငါးမန္းမ်ား
ကိုဖတ္ၾကည့္ေနၾကပါသဒဲ့.....သူဒို႕ၾကည့္ေနဒါ
ေလးဂို အထက္က လင့္ေလးႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ပါလား..... သူဒို႕ႏွစ္ဦးႏွင့္ အတူ ခံစာမႈေလးေဒြ မွ်ေဝ ခံဇားၾကည့္ျဂဒါေပါ့.
ဟုတ္ဖူးလား......
ေရာသမအစ္ကုိၾကီးက တင္ဆက္ထားတာပါဗ်ာ
ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ေၾကာ္ျငာေတြကုိ ကလစ္တစ္ခ်က္ေလာက္ႏွိပ္ေပးပါေနာ္ ေမာင္စုိး

' ၾကြက္တြင္းျမင္ လက္မကျမင္းပါနဲ႔ '

                    ၾကြက္တြင္းထဲက ငါးမန္း

တရက္ အိမ္ေဘးက ကြက္လပ္မွာ ၾကြက္ေတြတြင္းတူးထား
ျပီး ညတိုင္း တြင္းထဲက ၾကြက္ေတြထြက္လာျပီး ေသာင္းက်န္းလို ့ေျမဖို ့ဘို ့လုပ္တာ ၾကြက္တြင္းထဲက ငါးခုန္သံၾကားလို ့
ေျမမဖို ့ေတာ့ ဘဲ ငါးမွ်ားတံ ထိုးျပီး ငါးမွ်ားလိုက္တာ ကက
တစ္ငါးႀကီး တေကာင္ ရလာတယ္ သံုးပိသာေက်ာ္တယ္။
 ေတာ္ေတာ္ည္း အံ့ၾသမိတယ္ ဒီကုန္းေပၚမွာရွိတဲ့ ၾကြက္တြင္း
ထဲကေန ပင္လယ္ငါးရလာတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသစ
ရာေကာင္းတာေပါ့။ ဒီလိုဘဲ ေန ့တိုင္း တေကာင္စီမွ်ားစားရင္း
တရက္ေတာ့ တြင္းထဲက ငါးကဆြဲေတာ့ ဆြဲထုတ္ရတာ ေတာ္
ေတာ္ႏွင့္ ဆြဲထုတ္လို ့မရဘူး။ အတြင္းဆြဲအားက သိပ္ႀကီးမား
ေနတယ္။ ဒါႏွင့္ အီမ္နီးခ်င္းမိတ္ေဆြေတြႏွင့္ ဝိုင္းဆြဲတာ လူ
ဆယ္ေယာက္ ဆြဲမွ တြင္းႏႈတ္ခမ္းႀကီး ကြဲထြက္လာျပီး ငါးမန္းႀကီးတေကာင္ထြက္လာေတာ့တာဘဲ။ အဲဒါ အံ့အားသင့္ေနတုန္း ငါးမန္းက ထကိုက္ဖို ့လုပ္တာ မေသလို ့ကံေကာင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူတေယာက္က သူ ့နားမွာထိုးထားတဲ့သြားၾကားထိုးတံကို ထုတ္ျပီးငါးမန္းရဲ႕တင္ပါးကို ေဆာင့္ထိုး
ေလးထိုးလိုက္တာ ငါးမန္းႀကီးကတြင္းထဲျပန္ဝင္သြားတယ္။

ဒါႏွင့္ ပင္လယ္ငါးမန္းႀကီးက ၾကြက္တြင္းထဲ ဘယ္လိုေရာက္
လာရတာလဲဆိုတာကိုပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြကအံ့ၾသလြန္းလို ့အဏၰဝါေဗဒ ပညာရွင္ကို သြားေမးတာ သူက ဆူနာမီ
ေၾကာင့္ ပင္လယ္ထဲကငါးေတြက ကုန္းေျမေအာက္က ေျမ
ေအာက္ေရအိုင္ႀကီးထဲ ေရာက္သြားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ ၾကြက္တြင္းေတြ႕တိုင္း သြားမႏိႈက္ပါႏွင့္တဲ့။ တခ်ိန္
က ေျမေအာက္မွာ ပိတ္ေနတဲ့ ဒိုင္ႏိုေဆာေတြ လည္းထြက္
လာႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဒိုင္ႏိုေဆာ ထြက္လာရင္ သြားၾကားထိုး
တံႏွင့္ ထိုးလို ့ရမွာမဟုတ္ဘဲ နားဖာပေလာ္ႏွင့္ထိုးမွ ရရင္
ရလိမ့္မယ္ ဒါေပမဲ့ သိပ္ျပီး အႏၲရာယ္ႀကီးလြန္းလို ့''ၾကြက္တြင္းျမင္ လက္မကျမင္း''ႏွင့္ လို ့ မွာလိုက္ပါတယ္

ေရာသမအစ္ကုိၾကီးတင္ဆက္ထားတာပါဗ်ာ

ကြ်န္ေတာ္ေရာသမေမာင္စုိးကုိဆက္သြယ္ခ်င္တဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ mgsoemin1995@gmail.com
ကုိဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ေမာင္စုိးဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ 09250370904 ျဖစ္ပါတယ္
ကြ်န္ေတာ္ေမာင္စုိးကေတာ့ ပညာသင္ျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ ဆရာၾကီးမပာုတ္ပါဘူး
ေနာင္ကုိလာလည္ဖုိ႔ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ေၾကာ္ျငာကုိကလစ္ႏွိပ္ေပးပါေနာ္.…

ဝိညာဥ္ပ်ိဳ ႏွင့္ ေရတြင္းအို အပုိင္း ၁

ဝိညာဥ္ပ်ိဳ ႏွင့္ ေရတြင္းအို
ထိုအထက္ပါ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေရးျပရလွ်င္ကား ဒ႑ာရီဆန္လြန္းမည္ျဖစ္ပါသည္။  သို ့ေသာ္ ထိုျဖစ္ရပ္မွာကား
အမွန္တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့အိမ္ေဘးတြင္ ဟိုးယခင္တုန္းကတည္းကပင္ ေရတြင္း
အိုႀကီး တစ္တြင္းရွိပါသည္။ ထိုေရတြင္းမွွ ေရသည္ ေႏြရာသီ၌ ေအးျမျပီး ေဆာင္းရာသီတြင္ ေႏြးေထြး၏။ မိုးရာသီတြင္မူကားတြင္း
ေဘာင္ အနီး သို ့ပင္ ေရမ်ားတက္လာတတ္သျဖင့္ လက္ျဖင့္ခပ္လွ်င္ပင္ ေရပံုးထဲသို ့ေရအျပည့္ ပါလာစျမဲျဖစ္သည္။  ေရတြင္း၏
ေဘာင္မွာ ေျမျပင္ႏွင့္ ႏွစ္ေပခြဲေက်ာ္ေက်ာ္သာရွိျပီး အျခားတြင္းမ်ားႏွင့္စာလွ်င္ အလြန္နိမ့္သည္။  ကြ်န္ေတာ္တို ့လမ္းထဲတြင္ ေရ
တြင္းရွိေသာ အိမ္ဟူ၍ အိမ္ငါးအိမ္ရွိသည္။  အိမ္ေဘးရွိ အိမ္ႏွစ္အိမ္တြင္ ႏွစ္တြင္း အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာေစာင္းထိုး အိမ္ႏွစ္အိမ္တို ့တြင္
ႏွစ္တြင္းရွိသည္။ ထိုတြင္းမ်ားအနက္မိမိတို ့ အိမ္ဝိုင္းအတြင္းရွိတြင္း သည္ အျခားတြင္းမ်ားထက္ တမူထူးျခားလွပါသည္။ အိမ္တြင္
အဝီစိတြင္း တူးလိုက္ေသာအခါ ထိုေရတြင္းမွ ေရအား ပန္းပင္ေရေလာင္းရံုမွအပ အရင္ကဲ့သို ့ အေထြေထြသံုးစြဲမႈကိုမျပဳေတာ့ဘဲ
တြင္းေပၚတြင္ အဖံုးဖံုးထားလိုက္ပါေတာ့သည္။  ထိုသို  ့ျပဳလုပ္ရျခင္းမွာလည္း ကေလးမ်ားက ေမ်ာက္႐ံႈးေအာင္ေစာ့လြန္း သျဖင့္
လူႀကီးမ်ားကြယ္ရာတြင္ ကျမင္းေၾကာအထေကာင္းလွ်င္ ေရတြင္းထဲ လိမ့္က်မည္ကိုစိုး သျဖင့္ ဖံုးထားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဟိုးယခင္ တုန္းက အိမ္သို ့ကေလးမ်ား လာေရာက္ျခင္းမရွိသျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ မဖံုးဘဲထားရွိခဲ့ပါသည္။  လျပည့္ညမ်ားတြင္ ေရတြင္းထဲမွ ငါးမ်ားပြက္ေနသကဲ့သို ့ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေနေသာ အသံမ်ားထြက္ေနတတ္သည္။ငါးမ်ားပြက္ေနသကဲ့သို ့ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေနေသာ အသံမ်ားထြက္ေနတတ္သည္။ လူႀကီးမ်ားက ငါးပြက္သည္ဟု ေျပာဆိုေနၾကေသာ္လည္း ထိုတြင္းထဲ၌ ငါးကိုျမင္ဘူးေသာသူဟူ၍ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ လည္း မရွိခဲ့ေခ်။  ေႏြရာသီတြင္ ေရနည္းကာ ေရထုသည္ တြင္းေအာက္ေျခသို ့ပင္ ေလွ်ာ့က်ကာ ရႊံ႕ညြံ ဗလဗြက္ထေနပါေသာ္ျငားလည္း ထိုအထဲ၌ ငါးဟူေသာသတၱဝါဟူ၍ ေတြ႕ရန္မွာကားေဝးေလစြ ငါးေသတၱာဗူးခြံကိုပင္ ေတြ႕ရမည္မဟုတ္ေခ်။ ေရပံုးအား တြင္းအထဲသို ့ေအာက္ေျခရွိ ရႊံ႕ဗြက္မ်ား ရွိသည့္ေနရာတိုင္ေအာင္ခ်ကာ အေပၚမွႀကိဳးကို ဘယ္ညာလႈပ္ရမ္းကာ ရႊ႕ံမ်ားအား ခပ္ထုတ္ပစ္ပါေသာ္လည္း ငါးကဲ့သို ့ေသာ မည္သည့္သက္ရွိကိုမွ မျမင္ခဲ့ မေတြ႕ခဲ့ရေပ။
တစ္ရက္၌  လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္ ့ကအိမ္ေဘးရွိ ေရတြင္းေဟာင္းႀကီးအတြင္းမွ အနံ႕ဆိုးမ်ား ထြက္ေနသျဖင့္ ဖခင္ျဖစ္သူကထိုေရတြင္းကို ဆယ္ရန္ ေရတြင္းဆယ္သမားမ်ားကို ေခၚယူငွားရမ္းကာ ေရတြင္းအားဆယ္ကာ သန္ ့စင္ေစခဲ့ရာ အနံ႕ဆိုးမ်ားႏွင့္ကင္းစင္သြားခဲ့သည္။ ေရတြင္းအားဆယ္ယူရာတြင္ ေအာက္ေျခရွိ ရႊံ႕ညြံမ်ားထဲမွ အဂၤလိပ္ေခတ္မွ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းအေဟာင္း အကိ်ဳးအပဲ့အစုတ္အျပတ္မ်ား၊ ဖိနပ္စုတ္မ်ား ထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အတူ လူ ့ဦးေခါင္းခြံကဲ့သို႕ေသာ အခံုးအခြက္ပါေသာ အရိုးစတစ္စ ထြက္လာခဲ့ရာထိုအရိုးခြံကဲ့သို ့အရာအား ေသခ်ာေဆးေၾကာကာ သန္ ့ျပန္ ့ေသာ အဝတ္စျဖင့္
ပတ္ကာ သခၤ် ိဳင္းတစ္ခုတြင္ ဦးေလးျဖစ္သူက တရိုတေသ ႁမ ႈပ္ႏွံ ခဲ့သည္။
 ထို ေန ့ညေန ခုနစ္နာရီခန္ ့တြင္ အိမ္ေရွ႕တံခါးအား အဖြားအိုတစ္ဦး ေခါက္ေနသည္ကို ေတြရျပီး အစ္ကိုျဖစ္သူ ကသြားေရာက္ဖြင့္ေပးခဲ့သည္။ အေဖ ႏွင့္အေမကလည္း ထိုအဖြားအိုကိုအိမ္ေရွ႕ ကြပ္ပ်စ္ေပၚ၌ ထိုင္ေစခဲ့ပါသည္။  အဖြားအိုသည္ အသက္ ရွစ္ေက်ာ္ ကိုးဆယ္အရြယ္ေလာက္ ရွိျပီး သန္မာမႈအျပည့္ရွိေနေသးသည္။  အဖြားအိုက ယခုကြ်ႏ္ုပ္တို ့ေနေနေသာ အိမ္ႀကီးသည္ ဒုတိယကမၻာ စစ္မျဖစ္မွီကသူတို႕ ပိုင္ဆိုင္ေသာ၊ သူတို႕ေနထိုင္ခဲ့ဘူးေသာ အိမ္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႕ေနာက္၎၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကသူ၏မိတ္ေဆြ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦးအား ေရာင္းခ်ကာ ထိုေနရာမွ အၿပီးအပိုင္ထြက္ခြာခဲ့ေၾကာင္းကို ေျပာျပေလသည္။ အဖြားအုိ ကထိုသို႕ ေျပာျပျပီးယခုလမ္းႀကံဳသျဖင္
ဝင္လာေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။ အဖြားအိုက သူသည္ မြန္အမိ်ဳးသမီးႀကီး တစ္ဦးျဖစ္ၿပီးယခု ဤ ရပ္ကြက္တည္ထားေသာ ေနရာတြင္ သူ၏ မိဘဘိုးဘြားမ်ားေနေသာအိမ္ေျခ ဆယ္အိမ္ခန္ ့ရွိေသာမြန္လယ္ေတာရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္ေၾကာင္း ဤ ရြာေလး၏ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ လယ္ကြင္းမ်ား ထန္းပင္မ်ား၊ ဝါးရံုမ်ား၊ ေတာခ်ံဳမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေသာေနရာျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပပါသည္။ ေတာင္ဘက္တြင္ ပိန္းရိုးေခ်ာင္း ရွိၿပီး ထိုေခ်ာင္းေလးသည္ ႏွင္းဆီကုန္းရြာအနီးမွ ျဖတ္သန္းကာပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္းအတြင္း စီးဝင္သြားေၾကာင္းကိုေျပာျပသည္။ ပိန္းရိုးေခ်ာင္းတြင္ ပိန္းပင္မ်ားေခ်ာင္းစပ္၌ အလြန္ေပါက္ေရာက္သျဖင့္ ပိန္းရိုးေခ်ာင္းဟု ေခၚဆိုေၾကာင္းကိုေျပာျပသည္။  ထိုပိန္းရိုးေခ်ာင္း (ယခုအေခၚ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္းသြယ္) အတြင္းသို႕ ပုဇြန္ေတာင္ေခ်ာင္း မွတဆင့္ ေလွငယ္မ်ားျဖင့္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားတင္ေဆာင္ကာ ႏွင္းဆီကုန္းရြာအနီးရွိ ငတက္မ ကူးတို႕ဆိပ္သို႕သယ္ယူလာၾကေၾကာင္း ထိုမွတဆင့္ (ၾကက္မအုပ္ရြာယခုသဃၤန္ကၽြန္းေစ်းႀကီးရွိသည့္ေနရာ) အထိေလွျဖင့္သယ္ၾကေၾကာင္းကို ေျပာျပသည္။ထိုမွတဖန္ ထန္းမြိဳင္ရြာ (တာေမြ) အနီးအထိ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ၾကက္မ်ား၊ ဘဲမ်ား၊ ငွက္မ်ားကိုတင္ေဆာင္သြားၾကေၾကာင္းကို ေျပာျပပါသည္။ ပုဇြန္ေတာင္ခ်ာင္း ဘက္သို႕ေရာက္ခါနီးတြင္ ကမ္းတဘက္ တခ်က္စီတြင္လမုပင္မ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ဒီေရေတာမ်ားရွိရာ ဗ်ိဳင္းေအာက္မ်ား၊ ေရၾကက္မ်ား၊ ေတာၾကက္မ်ား၊ ဘဲရိုင္းမ်ား၊ ငါးအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေရေပ်ာ္ငွက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသျဖင့္ငွက္မုဆိုးမ်ား၊ တံငါသည္မ်ားကိုေတြ႕ရၿပီး ထိုေတာမ်ားမွ ငွက္၊ ဘဲမ်ားကို ဖမ္းဆီးကာ ေရာင္းခ်ျခင္း၊ ဘဲျခံမ်ားေထာင္ထားျခင္းတို႕ကိုျပဳလုပ္ကာ ဝမ္းစာရွာၾကေၾကာင္း၊ ႏွင္းဆီကုန္းရြာမွ ႏွင္းဆီပန္းမ်ားကို ေလွမ်ားႏွင့္တင္ကာ ထန္းမိြဳင္ရြာ (တာေမြ) ဘက္မွတ
ဆင့္ ျမင္းလွည္းမ်ား၊ ႏြားလွည္းမ်ားႏွင့္ တင္ေဆာင္ကာ Dalhosie Park ဒလဟိုဇီ ပန္းၿခံ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပန္းၿခံ) အနီး ကန္ေတာ္ႀကီး ေအာက္ဘက္တြင္ ရွိေသာ Victoria Garden ဝိတိုရိယ ဥယ်ာဥ္ ႏွင့္ ကပ္လွ်က္ရွိေသာ Chinese Market Garden  တရုတ္တန္းေစ်းၿခံ (ယခု သိမ္ျဖဴ တင္းနစ္ကြင္း) အတြင္း ေရာင္းခ်ၾကသည္ဟုဆိုျပန္သည္။အဖြားအိုတို႕ သည္ မိမိတို႕ အိမ္ႀကီးကိုလည္း ႏွစ္ေဆာင္ျပိဳင္ အိမ္ႀကီး အျဖစ္ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ဟုဆိုပါသည္။ ေျမအမ်ားစုကို ေရာင္းခ်ထားသျဖင့္ အဖြားအို၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူမွာ မပူပင္မေၾကာင့္က်ဘဲေနႏိုင္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ စမ္းေခ်ာင္းရွိMorgan Wood Road ေမာ္ဂံဝူးဒ္ (ဓမၼာရံုလမ္း) တြင္သားေရထည္ပစၥည္းမ်ားေရာင္းခ်ေသာ ကုမၸဏီသို႕ သားေရမ်ား တင္သြင္းသည္ဟုဆိုပါသည္။ ထိုစဥ္က ဘူခ်ာခါနာ (သားသတ္ရံု) မွာ ႏွင္းဆီကုန္းအနီးရွိ အင္ဒိုဘားမား Indo Burma ႀကိဳးစက္အနီးတြင္ ရွိခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ ထိုသားသတ္ရံုမွ သားေရစိမ္းမ်ားအား ဝယ္ယူကာ အဆင့္ဆင့္ျပဳျပင္ၿပီးတင္သြင္းရျခင္းျဖစ္သည္။သူတို႕ေနထိုင္ၾကေသာရြာအနီးတြင္ ေနာင္တြင္ ရန္ကုန္ျမဴနီစပယ္မွ ျမိဳ႕ျပအကြက္မ်ားခ်ကာ ရပ္ကြက္မ်ားအျဖစ္တည္ေထာင္ေပးကာအစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား၊ စက္ရံုလုပ္သားမ်ား၊ ကုန္သည္မ်ား၊ လက္လုပ္လက္စားမ်ား အားေနထိုင္ေစခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။သားေရတင္သြင္းေသာအလုပ္ကို ခင္ပြန္းျဖစ္သူက မိမိတစ္ဦးတည္း မထိန္းႏိုင္သျဖင့္ မုဒံုဘက္မွ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူ ေမာင္ျဖဴထိန္ဆိုသူကို ေခၚထားရသည္။ အဖြားအိုတို႕ တြင္ အလြန္လွပေခ်ာေမာေသာ သမီးေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိသည္ဟုဆိုသည္။
 ထိုသမီးေလးအား မိေဖြးဥဟုေခၚသည္။ ေဖြးဥဆိုသည့္အတိုင္း အလြန္အသားျဖဴသည္ဟုဆိုသည္။ ေမာင္ျဖဴထိန္ႏွင့္ မိေဖြးဥတို႕သည္အိမ္တြင္ အတူေနထိုင္လာၾကရာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ခင္ခံုမင္ၿပီး မိဘမ်ားကလည္း သေဘာတူသျဖင့္ေနရာခ်ေပးခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ ေမာင္ျဖဴထိန္ႏွင့္ မိေဖြးဥတို႕သည္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကသည္ဟုဆိုသည္။ တရက္သ၌ ေမာင္ျဖဴထိန္သည္သာယာဝတီနယ္ဘက္သို႕ သားေရဝယ္ရန္သြားခဲ့သည္။ လမ္းခရီး၌ အုန္းပင္ေအာက္တြင္ အနားယူေနစဥ္ အုန္းသီးျပဳတ္က်ကာ ဦးေခါင္းကြဲ၍ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ ထိုသတင္းအားၾကားေသာအခါ မိသားစုတစ္ခုလံုး ယူက်ံဳးမရျဖစ္ၾကရကာ မိေဖြးဥတစ္ေယာက္အရူးပမာျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ခင္ပြန္းသည္၏ အေလာင္းကိုအိမ္သို႕ယူလာခ်င္သည္ဟု အတင္းပူဆာေနေသာ္လည္း ရပ္ရြာအတြင္း သူေသကို ေခၚလာျခင္း မျပဳထိုက္သျဖင့္ အတင္းေခ်ာ့ေမာ့ကာ ထားရသည္ဟုဆိုသည္။ တဖန္သာယာဝတီနယ္ဘက္၌လည္းဂဠဳံတပ္ႏွင့္ အဂၤလိပ္မင္းတို႕ စစ္ခင္းေနၾကသျဖင့္ အခါပ်က္ေနေသာေၾကာင့္ သြားလာရန္မလြယ္ကူသျဖင့္ သားမက္ျဖစ္သူ၏သခ်ႋဳင္းဆီသို႕သြားေရာက္ရန္ ခက္ခဲခဲ့ေၾကာင္းကိုေျပာျပပါသည္။ သမီးျဖစ္သူမွာ ေနာင္ေလးႏွစ္ခန္႕ၾကာေညာင္းသြားခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူအေပၚ လြမ္းစိတ္မပ်ယ္ဘဲ ပို၍ပင္ဆိုးလာၿပီး အေလာင္းကိုေဖာ္ယူလာရမည္ဟု မရမကပူဆာေတာ့သည္။ စိတၱဇေဝဒနာျဖစ္
လာပါေတာ့သည္။ ဘိလပ္ျပန္၊ ကလကတၱားျပန္ နာမည္ႀကီး သမားေတာ္မ်ားႏွင့္ ကုသပါေသာ္လည္း မေပ်ာက္ကင္းဘဲရွိေနရာသမီး၏ ေမာင္ဝမ္းကြဲေတာ္သူ ေမာင္စပ္တူက သာယာဝတီဘက္သို႕သြားကာ သူ႕ေယာက္ဖ၏ အေလာင္းအား သခႋ်ဳင္းေစာင့္ကိုေဂ်ာ့ဘုရင္ေခါင္းပါေသာ ေရႊဒဂၤါးဆယ္ျပားေပးကာ တူးယူေစၿပီး ဦးေခါင္းကြဲစကို ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာသန္႕စင္ေစကာ ယြန္းအစ္တြင္ထည့္ၿပီး ပုဝါမဲအုပ္၍ယူလာပါေတာ့သည္။ ထိုယြန္းအစ္ကို ႏွမျဖစ္သူကို အေၾကာင္းစံုေျပာျပၿပီး ေပးအပ္လိုက္ေတာ့မွ မိေဖြးဥလည္း အရိုးစကို တဖြဖြထုတ္နမ္းကာ ငိုတလည့္ ရယ္တလွည့္ ႏွင့္ နဲနဲသက္သာလာေတာ့သည္ဟုဆိုသည္။ အဖြားအိုသည္ ထိုသို႕ေျပာျပေနရင္း လက္၌ကိုင္ထားေသာ စိတ္ပုတီးကို ေဘးသို႕ခ်ကာခါးၾကားမွ ပုဝါစကိုထုတ္ၿပီး မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္လိုက္ပါသည္။ ထို ့ေနာက္ အဖြားအို စကားျပန္ဆက္သည္မွာတရက္သ၌ လျပည့္ညႀကီးတြင္ အိမ္ေဘးရွိ ေရတြင္းေဘာင္ေပၚတြင္ မိေဖြးဥတေယာက္ထိုင္ေနၿပီး ဟိုးယခင္ကကဲ့သို႕ ေမာင္ျဖဴထိန္ႏွင့္အတူ ေရတြင္းေဘာင္ေပၚ၌ ထိုင္၍စကားေျပာသကဲ့သို႕ ယြန္းအစ္အတြင္းမွ ဦးေခါင္းခြံကိုထုတ္ကိုင္ၿပီး ရင္ႏွင့္ကပ္လိုက္ တစ္ဦးတည္းစကားေျပာလိုက္ ျပဳလုပ္ေနသည္မွာ ေမာင္ျဖဴထိန္၏ ဝိညာဥ္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည့္အလားပင္။ ထိုစဥ္ခဏ၌ လက္ထဲတြင္ကိုင္ထားေသာ အရိုးခြံသည္ ေရတြင္းထဲသို႕ မေတာ္တဆျပဳတ္က်သြားေတာ့ရာ မိေဖြးဥလည္း ပါးစပ္မွ ကိုျဖဴထိန္!!! ဟူ၍ ေအာ္လိုက္ၿပီး ေရတြင္းထဲလက္ျဖင့္လွမ္း၍ႏႈိက္လိုက္ရာ အရွိန္လြန္ၿပီး ေရတြင္းထဲသို႕ က်သြားေတာ့သည္။ ေရမကူးတတ္သျဖင့္ေရနစ္ၿပီးဆံုးသြားရွာသည္ဟုဆိုသည္။ အိမ္ရွိလူမ်ားက အျမန္ဆင္းဆယ္ေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားရွာၿပီျဖစ္သည္။ အရိုးစကို ေရတြင္းမွေရမ်ားအကုန္ထုတ္ပစ္ကာ ရွာပါေသာ္လည္း လံုးဝမေတြ႕ေတာ့သျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရသည္ဟုဆိုသည္။ ထိုေရတြင္းတြင္ မိေဖြးဥက်ခဲ့သည့္ လျပည့္ညမ်ားတြင္ ေရတြင္းထဲမွ အသံမ်ားၾကားေနရသျဖင့္ အဖြား၏ခင္ပြန္းလည္းသမီးစိတ္ႏွင့္ ႏွလံုးမခ်မ္းေျမ့ျဖစ္ကာထုိေနရာတြင္ မေနလိုေတာ့သျဖင့္ အိမ္ႏွင့္ျခံကိုေရာင္းခ်ကာ ေဒးဒေနာဘက္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့သည္ဟုဆိုပါသည္။
ထိုသို႕ေျပာဆိုျပီး အဖြားအိုက သားတို႕ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟု တဖြဖြေျပာဆိုေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ေက်းဇူးတင္ေနရတာလဲအဖြားဟု ေမးရာ တင္ထိုက္လို႕တင္ရတာပါဟုသာျပန္ေျဖေလသည္။ အိမ္တြင္ ေခၚ၍ထိုင္ခိုင္းေသာေၾကာင့္လား အေမခ်ေကၽြးေသာႏွမ္းျပစ္၊ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ႏွင့္ အဖန္ေရ အတြက္လား မေျပာတတ္ပါ။ အေမခ်ေကၽြးေသာ အစားအေသာက္မ်ားကိုလည္း အဖြားအိုက ဘာတစ္ခုမွ မစားပါ၊ အတင္းေကၽြးေသာအခါ အဖြားရင္ေတြျပည့္ေနလို႕ မစားပါရေစႏွင့္ဟုသာျပန္ေျဖၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာထြက္သြားပါေတာ့သည္။ အဖြားအိုထြက္ခြာသြားၿပီး စကၠန္႕ ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ေလာက္အၾကာတြင္ အဖြားအိုေမ့က်န္သြားေသာ စိတ္ပုတီးေလးကို အေဖကေတြ႕သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပးၿပီးသြားေပးခိုင္းပါသည္။ ၿခံအတြင္းမွ လမ္းမေပၚထြက္လိုက္ေသာအခါ လမ္းတဆံုးသို႕ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္။ အဖြားအိုကိုမေတြ႕ရေတာ့ေပ။ ဤစကၠန္႕ပိုင္းေလးအတြင္းဝယ္ ဘယ္ဆီကိုေရာက္သြားသည္ကိုမသိရ၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြဆီဝင္သြားလားဆိုၿပီး တအိမ္ခ်င္းဆီဝင္ကာ ေမးပါေသာ္လည္း တေယာက္ကမွ် မလာပါ၊ မျမင္ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း
အလြန္အံ့ၾသၿပီး အေဖ့ကိုေျပာျပတယ္။ အားလံုးလည္းအံ့ၾသေနၾကတယ္။ အေဖက အဖြားအို၏ စိတ္ပုတီးကို နံရံေပၚရွိသံေခ်ာင္းတြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္သည္။ ေနာက္ေန႕မနက္တြင္ ထိုစိတ္ပုတီးေလးမွာ နံရံေပၚတြင္မရွိေတာ့။ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေပ၊တအိမ္လံုး အံ့ၾသလြန္းမက အံံ့ၾက၍သာေနၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ အေဖက အဖြားအို ေက်းဇူးတင္သြားသည္ဆိုသည္မွာ သူ၏သားမက္ျဖစ္သူ ကိုျဖဴထိန္၏ ဦးေခါင္းခြံစကို ေရတြင္းဆယ္ေသာအခါ ထြက္လာသျဖင့္ သခ်ႋဳင္းတြင္ ေသခ်ာစြာျမႈပ္ႏွံေပးခဲ့သည့္အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထို႕အျပင္ အဖြားအိုမွာ အေမခ်ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားကို မစားသံုးသည္မွာ အဖြားအိုသည္ခ်က္ခ်င္း စကၠန္႕ပိုင္းအတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ဆိုသည္မွာ လူသားမဟုတ္ဘဲ ဝိညာဥ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္သာျဖစ္သည္၊စိတ္ပုတီးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ဆိုသည္မွာ အဖြားအိုသည္ မိမိဝိညာဥ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ခိုင္လံုေစေသာ အေၾကာင္းျပသရန္နိမိတ္လကၡဏာခ်န္ျပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟုေကာက္ခ်က္ခ်ေျပာျပပါေတာ့သည္။ ထိုသို႕ေသာ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ ညအခါ ကုတင္ေအာက္သို႕ ေျခတြဲေလာင္းခ်မထိုင္ရဲေပ၊ ကုတင္ေအာက္က လက္ႏွင့္လွမ္းဆြဲမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕သျဖင့္ျဖစ္သည္။ အေၾကာက္လြန္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အသက္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္တိုင္ အေဖတို႕ အေမတို႕ ႏွင့္အတူအိပ္ခဲ့သည္။ အဖြားအိုေျပာျပခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ ေဒသအတြင္းမွပထဝီေျမေနရာ အေၾကာင္းမ်ားကို အိမ္တြင္လူႀကီးမ်ားအၿမဲေျပာ့ေျပာထရွိေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က အဖြားအိုေျပာျပခဲ့သည္တို႕ကို ေယေယယာယာ မမွတ္ခဲ့ေပ။လူႀကီးမ်ားေျပာစကားမ်ားေၾကာင့္ မွတ္မိေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လာေသာ အခါ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ားမရွိေတာ့ေပ၊ လျပည့္ညမ်ားတြင္ ေရတြင္းအထဲမွ ျမည္ဟီးေနေသာ ပြက္ပြက္လန္ေသာ အသံမ်ားၾကားရသည့္အခါ ျပဴတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည့္သည့္အခါ အသံရပ္သြားေလ့ရွိၿပီး မည္သည့္အသံမွ မၾကားရေတာ့ေပ။ ျပဴတင္းေပါက္အား ျပန္ပိတ္လိုက္ေသာအခါ အသံမ်ားျပန္ၾကားရတတ္သည္။ တစ္ည ကၽြန္ေတာ္သည္ျပဴတင္းေပါက္ မဖြင့္ေတာ့ဘဲ အိမ္၏ထရံေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ အိမ္ႏွင့္ေရတြင္းသည္ မေဝးလွေခ်။ ေရတြင္းေဘာင္နိမ့္သည့္အတြက္ ေရျပည့္ေနေသာ မိုးတြင္းကာလတြင္ ေရတြင္းထဲမွ ေရကိုပင္ လွမ္း၍ျမင္ႏိုင္သည္။ ထိုသို႕ေခ်ာင္းၾကည့္မိလိုက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္သည္ ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္သြားေတာ့သည္။ ေရတြင္းအထဲမွ   JJJ  (ဆက္ရန္ရွိေသးသည္)
သူငယ္ခ်င္းတုိ႔လဲဖတ္ျပီးေက်နပ္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ဒီအေၾကင္းကုိေရးသာသူကေတာ့ ေရာသမ
ေမာင္စုိး အစ္ကုိျဖစ္တဲ႔ ေရာသမအစ္ကုိၾကီးေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေမာင္စုိးကုိ
ဆက္သြယ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ mgsoemin1995@gmail.com ကုိ ဆက္သြယ္ႏုိင္သလုိ႔ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ ၀၉၂၅၀၃၇၀၉၀၄ ျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ…..

ေရာေရာသမ တေစၦ သရဲမ်ားေလာက

-->

ေရာေရာသမ တေစၦ သရဲမ်ားေလာက

 ေရာသမဆိုတဲ့အတိုင္း ေရာရမွေက်နပ္တတ္တဲ့ဗီဇအတိုင္း အခုလဲေရာသမလိုက္ရပါတယ္…

ႀကံသကာဟာ ခ်ိဳၿပီးအရသာႏွင့္ျပည့္စံုေပမဲ့..သူတစ္မ်ိဳးတည္းဆိုလည္း မေကာင္းလွဘူး…..

ႏြားႏို႕ႏွင့္ လက္ဘက္ေျခာက္ကိုပါ သူႏွင့္အတူ ေရာသမလိုက္ရင္ေတာ့….အေမာေျပစရာ

လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္ ရလာပါေတာ့တယ္…အဲ့လိုရလာရင္လဲေသာက္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ…..

အင္းလက္ဘက္ရည္ခ်ည္း ခ်ေနလို႕လည္းအရသာကမရွိျပန္ဘူး….ဒီေတာ့ရသခံစားမႈ အာရံု

ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ေရာဘို႕လိုလာျပန္တယ္…ဘာေတြမ်ာေရာဦးမွာလဲဆို စဥ္းစားမေနႏွင့္ဦး..

ဘေလာဂ္ေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေတြကို ေရာသမထားတာေလးေတြကိုဖတ္လိုက္ရင္

လက္ဘက္ရည္ရဲ႕ အရသာရယ္….စာေပရဲ႕အရသာရယ္ဟာ..ေရာေႏွာသြားၿပီး…ခံစားမႈ

ေရာသမဖီလင္တစ္မ်ိဳး တက္လာတတ္ပါတယ္….ဒါႏွင့္ေလာကႀကီးဆိုတာလည္း…ေရာသမ

ႀကီးပါပဲေလ…လူခ်င္းေရာေတာ့..လူျဖစ္ၾကတယ္….လူႏွင့္ အစာႏွင့္ ေရႏွင့္ေရာေတာ့ အား

အင္ အဟာရျဖစ္လာတယ္….လူႏွင့္အိမ္ႏွင့္ေရာေတာ့..လူေနအိမ္ျဖစ္လာတယ္..လူႏွင့္အဝတ္

ႏွင့္ေရာေတာ့ ဝတ္ဆင္မႈျဖစ္လာတယ္…လူထီးႏွင့္လူမေရာေတာ့ ခ်စျ္ခင္းဟူေသာ သံေယာဇဥ္ေတြ

ခင္မင္မႈေတြ….ၾကင္နာမႈေတြ…ရင္ဖိုစရာေတြ…ၾကည္ႏူးမႈေတြ…စိုးရိမ္မႈေလးေတြ…ေပ်ာ္ရႊင္စရာ

ေတြ…စြန္စားမႈေတြ…လွလွပပေနတတ္မႈေတြ…သူ႕အေၾကာင္းေလး စဥ္းစားၿပီးတစ္ေယာက္တည္း

ၿပံဳးစိ ၿပံဳးစိႏွင့္ေနတတ္မႈေတြ……စကားလွလွေလးေတြ ရွာေဖြေျပာတတ္လာမႈေတြ..ကဗ်ာေလးေတြ

ကိုမဖတ္စဖူးအဖတ္ထူးလာမႈေတြ…..အိပ္ယာဝင္ရင္ေခါင္းအုံးကို သူလို႕ အမွတ္ထားၿပီး ပါးစပ္က

ေပါက္ကေျပာတတ္လာမႈေတြ..အဲ့လို ကိုယ္ကတစ္ေယာက္တည္း ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္ေျပာေနတာကို

မိဘေတြကၾကားသြားၿပီး ဟဲ့သား/ ဟဲ့သမီး တစ္ေယာက္တည္းဘာေတြေျပာေနတာလဲလို႕ ေမးလာရင္

သတိဝင္ အရွက္ရၿပီး ..မဟုတ္ဘူးေမေမ/ မဟုတ္ဘူးေဖေဖ သားတို႕/ သမီးတို႕ေက်ာင္းမွာ မနက္ျဖန္

စကားရည္လုပြဲ ရွိတယ္ အဲ့ဒါအတြက္ေလ့က်င့္ေနတာလို႕ ျပန္ၿဖီးတတ္မႈေတြ……ထမင္းဗူးထဲ အစာ

ေတြကိုသူ႕အတြက္ပိုထည့္သြားမႈေတြ…အေမက..သမီးရယ္ မမ်ားလြန္းဘူးလား…အိမ္မွာေတာ့အစားနည္း

လိုက္တာ…ေၾကာင္စာစားသလိုပါပဲလို႕ဆိုရင္…ပ်ာပ်ာသလဲ..ေမေမရယ္သမီးက ေက်ာင္းေရာက္ရင္..စာ

ေတြခ်ည္း ဖိလုပ္ေနရေတာ့ သိပ္စာတာပဲဟု….ရိုးသားတဲ့ အမိကိုညာတတ္ လိမ့္တတ္မႈေတြ…ေက်ာင္း

ပိတ္ရက္မွာ…သူႏွင့္ေတြ႕ဖို႕ အတြက္..ေက်ာင္းမွာဆရာမက အပိုခ်ိန္ေခၚထားလို႕ဘာလို႕ႏွင့္ညာတတ္မႈေတြ

သူငယ္ခ်င္းေတြကို..အိမ္က တစ္ေယာက္ေယာက္က ေမးလာရင္ငါအပိုခ်ိန္တက္ေနတယ္လို႕သာေျပာေပး

ပါလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို..လိမ္ေဖာ္လိမ္ဘက္ ဆြဲေဆာင္မႈေတြ..သူ႕အတြက္ဆို ဘယ္လိုဘဲလိမ္ရလိမ္ရ

မသင္ဘဲႏွင့္ လိမ္တတ္လာမႈေတြ………….အနစ္နာခံလိုမႈေတြ....…ဦးစာေပးမႈေတြ..သူ႕ကၽြန္ခံလိုမႈေတြ…

ဘာမဆိုပ်ာပ်ာသလဲ လုပ္ေပးလိုမႈေတြ….အင္း ျဖစ္တတ္တာေတြ..ေတြ႕ဘူး ျမင္ဘူးတာေတြကိုေျပာရင္း.ေျပာ

ရင္းႏွင့္ .......နဲနဲ အာေျခာက္သလိုျဖစ္လာတယ္….အဲ ဆက္ေျပာရရင္........တန္ဘိုးထားတတ္မႈေတြ…

ကာကြယ္ေပးလိုမႈေတြ…မျမင္ရရင္ ရင္ထဲဟာတာတာႀကီးျဖစ္လာမႈေတြ…ေထြးပိုက္ထားလိုမႈေတြ….

ပါးစပ္ေပါက္သာ စပါးႀကီေျမြလို အစြမ္းကုန္ဟလို႕ရရင္ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ပါးစပ္ထဲငံုထားခ်င္လိုမႈေတြ…

ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို တို႕ပါးစပ္ထဲေတာ့ေလေတာ့မလယ္လိုက္ပါႏွင့္…တို႕ခံႏိုင္ဘူးလို႕ေတာ့ေျပာထားရမယ္………

သူ႕ကိုမထိလိုက္ႏွင့္…မိဘကိုေတာင္ျပန္အာခံမႈေတြ..သူႏွင့္ပတ္သက္လာရင္..လိမ္ညာၿဖီးျဖန္းဖာေပးမႈေတြ…

ဆတ္ဆတ္မခံႏႈတ္သီးေကာင္း…အာေကာင္းလွ်ာေကာင္းလာမႈေတြ…ဝတ္လံုသင္တန္းမတက္ရပဲ…

သူႏွင့္ပတ္သက္လာရင္….ေရွ႕ေနရႈံးေအာင္တရားသူႀကီးထိုင္ငိုရတဲ့အျဖစ္ေရာက္ေအာင္….သက္ေသ

ေတြမ်က္စိလည္သြား..စိတ္အာရံုေဖာက္ျပားသြားတဲ့အျဖစ္ေရာက္ေအာင္..ႏႈတ္သြက္လွ်ာသြက္

အခ်က္က်က် ပက္ေပးမႈေတြ..ႏြားတစ္ေကာင္လို..ေခြ႕ေပးမႈေတြ….ၾကက္တစ္ေကာင္လိုဆိတ္ေပးမႈေတြ…..

ေခြးတစ္ေကာင္လိုအၿမီးႏွံ႕ၿပီးသူ႕အလိုက်မိမိဘဝကိုသူ႕အတြက္လံုးဝ….လံုးဝ…သခၤ ါရသေဘာပိုက္လိုက္မႈေတြ….

အင္းေတာ္ၿပီနဲ႕တူတယ္..ေတာ္ၾကာငယ္ငယ္က…ရည္းစားစာေရးလိုက္တာ စာသိပ္ရွည္သြားလို႕......…..

ကိုယ္စာေပးလိုက္တဲ့မိန္းကေလးက…ကိုကိုေရးထားတဲ့ဝတၳဳကဖတ္လို႕သိပ္ေကာင္းတာပဲ…………….

ဆိုသလိုျဖစ္ေနဦးမယ္….အထက္ကေရးခဲ့သလို...မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖစ္ေစသည့္ရသေပါင္းမ်ားစြာကို…

လူႏွစ္ဦးေရာသမခ်င္းမွရရွိေလ၏……အဲအခုလဲ…ေသေသာသူႏွင့္ ေျမကြက္လပ္တို႕ကိုေရာသမလွ်င္….

သခၤ် ိဳင္းေျမဆိုတာျဖစ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းႏွင့္ဆက္ဆပ္ေနၿပီး…ေသျခင္းႏွင့္ ခႏၶာေရာသမေတာ့

သရဲဆိုတာျဖစ္လာရတဲ့အေၾကာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို…….ေရာသမလိုက္ရပါတယ္…..ဖတ္ရႈေတာ္မူၾကပါလို႕..

ယခုတေလာ အင္တာနက္ေပၚတြင္ အခမဲ့ ၾကည့္ရူရေသာ ၀က္ဆုိဒ္မ်ားမွတဆင့္ ေခတ္စားလာ

သည့္ ျမန္မာ့သရဲ ဗြီဒီယုိ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ၾကည့္ရူရပါသည္။သတိထားမိသေလာက္ လြန္ခဲ့ေသာ

တစ္ႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွစ၍ ထုတ္လုပ္ျဖန္႕ခ်ီခဲ့ေသာ သရဲ ဗြီဒီယုိ ဇာတ္လမ္းမ်ားသည္ တကယ့္

 သရဲ ဇာတ္လမ္းမ်ားမဟုတ္ပဲ စိတ္ကူးယဥ္၊ စိတၱဇ ဆန္ဆန္ ရုိက္ကူးမွဳမ်ား သေဘာသာ ၾကည့္ရူ
ရပါသည္။ ဇာတ္လမ္းအဆုံးတြင္ ထုိသရဲမ်ားသည္ အစစ္မ်ား မဟုတ္ဘဲ စိတ္ထဲတြင္ ဆြဲထင္ရာမွ

ေပၚေပါက္လာေသာ သရဲ အတု မ်ားသည္ ျဖစ္သည္။ယခု မ်က္ေမွာက္ ၾကည့္ရူခြင့္ရသည့္ ျမန္မာ့

သရဲ ဗြီဒီယုိ ဇာတ္လမ္းမ်ားတြင္ထုိသုိ႕ မဟုတ္ေတာ့ပဲ သရဲ စစ္စစ္။ ရုပ္ရွင္ထဲမွ သရဲသည္ စိတ္ကူး

ယဥ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ထဲတြင္ ဆြဲထင္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း ေပၚေပါက္လာေသာအတု

မ်ားမဟုတ္ေတာ့ပါ။ တကယ့္ကိုပင္ ျပင္ပ၌ ရွိႏုိင္ေသာ သေဘာမ်ားကိုရုိက္ကူးတင္ျပ လာၾကသည္

ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေမ့ ဇာတိၿမိဳ႕ေလး

ျဖစ္သည့္ အင္းေတာ္က အဖိုး အိမ္တြင္သြားေနေလ့ရွိသည္။ အဖိုးအိမ္သည္ ေဆးရံုႏွင့္ နီးသည္။ 

 ေဆးရံုသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရသြားသြားခ်ိဳးေနၾက သဲေခ်ာင္းေလး နားတြင္ရွိသည္။ ေခ်ာင္းသို႔

 ေရသြားသြားခ်ိဳးတုိင္း ေဆးရံုေရွ႕မွ ျဖတ္သြားရၿပီ.. ရင္ခြဲရံုသည္ ေခ်ာင္းႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္

ရွိသည္။ အင္းေတာ္ျမိဳ႕သည္ ယင္းေဒသတြင္ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ေသာ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုျဖစ္ၿပီး နဘား၊

 မဲဇာ၊ ဆယ္ရြာ၊ ေမာ္လူး၊ နန္႔စီးေအာင္ အစရွိေသာ ျမိဳ႕မ်ားမွ ရန္ျဖစ္လုိ႔ပဲ ေသေသ ကားတုိက္လို႔ပဲ

ရထားတုိက္လုိ႔ပဲ ေသေသ ေရနစ္လုိ႔ပဲ ေသေသ အစိမ္းေသ မွန္သမွ် အင္းေတာ္ ေဆးရံု ရင္ခြဲရံုသို႔

လာပို႔ရသည္။ ရင္ခြဲရံုသို႔ လူေသအေလာင္း ေရာက္တယ္လုိ႔ ၾကားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကေလး

တစ္သိုက္ သြားသြားၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။တစ္ခ်ိဳ႕က ရထားၾကိတ္ထားလုိ႔ ေခါင္းျပတ္ေနသည္။ တစ္

ခ်ိဳ႕ကဓားထိုးခံရလို႔ အူေတြ အေခြလိုက္ အျပင္မွာ ထြက္ေနသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာဒါဏ္ရာမရွိပဲ

 ေသေနသည္။ တစ္ၾကိမ္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရခ်ိဳးေနၾက သဲေခ်ာင္းေလးေဘးကမန္ၾကီးပင္မွာ လူ

တစ္ေယာက္ ၾကိဳးဆြဲခ်ေသသည္။ အေလာင္းက ကမ္းနဖူးမွာ ထိုင္လွ်က္အေနထား ငုတ္တုပ္ၾကီး….

ၾကိဳးက မန္ၾကီးပင္မွာ တန္းလန္း။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကေလးမို႔လုိ႔ ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားၾကည့္လိုက္သည္။ လူၾကီးေတြ ေမာင္းထုတ္လွ်င္ ျပန္ေျပးလာလုိက္သည္။ ဒါရုိက္

တာေမာင္မ်ဳိးမင္း၊ ကိုေပါက္ႏွင့္ “လွဳိင္” ထုတ္လုပ္ေရး ပုိင္ရွင္မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္၏ ထင္ရွားေသာ

အႏုပညာရွင္မ်ားအျဖစ္ စာရင္း၀င္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။   သူတုိ႕ဘာေၾကာင့္ သရဲဇာတ္လမ္းမ်ား

ရုိက္ကူးလာၾကသနည္း။ ၾကာျဖဴ ဇာတ္လမ္းကတေစၦမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆုံျခင္း ဇာတ္လမ္းေလာက္ေတာ့

သိပ္မျပင္းထန္ပါ။ ကုိယ္၀န္ဖ်က္ခ်မွဳကို ပညာေပးလုိ၍ ရုိက္ကူးသည္ဟု စကား ပလႅင္ခံထားသည္။

ကုိယ္၀န္ဖ်က္ခ်မွဳကို သရဲ ဇာတ္လမ္းျဖင့္သာ ပညာေပးလုိ႕ ရပါသလား။ တျခားနည္းလမ္း မရွိေတာ့
ဘူးလား။ သရဲအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူက အသက္ငယ္ရြယ္ေသာ ကေလး သရုပ္ေဆာင္။ ရုပ္ရွင္

ၾကည့္ၾကေသာ ကေလးငယ္ ပရိသတ္မ်ား ဘာေတြ ေတြးျပီးဘယ္လုိေတြ ခံစားသြားၾကမည္နည္း။

ခံစားမႈေတြမ်ားလာေလေလ လူ႕ရဲ႕ စိတ္အင္အားရဲ႕ ေလ်ာ့နည္းမႈေတြရွိလာေလေလပါပဲ။ အေၾကာင္း

အရာျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို..ၾကည့္ရႈအာရံုျပဳမႈဟာ…မိမိအာရံုထဲကို…ေရာသမလိုက္ျခင္းတစ္မ်ိဳး

ပါပဲ….အဲဒိလို ျဖစ္ရပ္ကိုအာရံုထဲ..ေရာသမလိုက္ေတာ့…ခံစားမႈေတြျဖစ္လာတယ္….ေပ်ာ္စရာဆို

ရင္ေပ်ာ္စရာ…စိတ္ညစ္စရာဆိုလွ်င္စိတ္ညစ္စရာ…ေၾကာက္စရာဆိုလွ်င္ေၾကာက္စရာေတြျဖစ္လာ

တတ္တယ္….ဒီလိုခံစားမႈေတြအကြက္က်က်…ထိထိမိမိျဖစ္လာဖို႕ဟာ…အေၾကာင္းအရာစီမံသူေတြ

(စာေရးဆရာမ်ား)ႏွင့္….ထင္ေဖာ္ေက်ာ္ႂကြားသူမ်ား(သရုပ္ေဆာင္မ်ား)က စုေပါင္းေရာသမၾကကာ

လူ႕စိတ္လွည့္စားေရးယႏၱယား(ဓါတ္ရွင္) ကိုပီပီျပင္ျပင္ဖန္တီးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္…..ဒီေတာ့

အခုနကစကားကိုျပန္ဆက္ရရင္………………….ငယ္ငယ္က အျဖစ္ေလးတစ္ခုကိုသြားသတိရမိတာ

ကေတာ့ငါးတန္း ေျခာက္တန္းေလာက္အရြယ္ေရာက္ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ကားတုိက္မႈတစ္ခုျဖစ္

သည္။ အတိုက္ခံရသည္ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္တန္းပဲ ငယ္

သည္။  သူ႔အေမ မႏၱေလးမွာ ေခါဆီ(တစ္ခ်ိဳ႕ေဒသတြင္ ေခါပုတ္ဟုေခၚသည္)  သြားေရာင္းတာကို ဘူ

တာကို လိုက္ပို႔ၿပီး အျပန္မွာ သစ္လံုးကားက ေဘးက ျဖတ္သြားစဥ္ စက္ဘီးလွဲၿပီး သူ႔ေခါင္းကကားဘီး

ေအာက္ ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။   ကၽြန္ေတာ္သြားၾကည့္ေတာ့ သူက ေက်ာင္းစိမ္း ဝတ္စံုးေလးကို

ဝတ္ထားသည္ သူ႔အေလာင္း ပတ္ပတ္လည္ကို ထံုးျဖင့္ စည္းတားထားသည္။ ေခါင္းက ေၾကမြေနၿပီ။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေလာင္းေတြ သြားသြားၾကည့္တာ ဘာစိတ္ခံစားမႈမွ မရွိခဲ့ေပမယ့္ ဒီတစ္ၾကိမ္းေတာ့

စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္သလိုလိုရွိလာသည္။  သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသာ္လည္း တစ္ေက်ာင္းတည္းက

ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကိုမ်ား သူ႕ဝိဥာည္ေတြ လိုက္လာေလမလားဆုိၿပီး

သံသယ ျဖစ္မိသည္။  ညေရာက္ေတာ့ မ်က္လံုးကို ဘယ္လို ပိတ္ပိတ္ မ်က္စိထဲမွာ သူ႔အေလာင္းၾကီး

ကိုပဲ သြားသြားျမင္ေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ျဖည္းတစ္ျဖည္း ေၾကာက္လာသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း

သြားသြားၾကည့္ျဖစ္သည္။    ၾကည့္ေနတုန္းမွာ မေၾကာက္ ညဘက္ အိပ္ေတာ့မွာ အေလာင္းေတြကို

မ်က္စိထဲ ျပန္ျပန္ျမင္မိၿပီး ေၾကာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ညခါမွ ေၾကာက္ေရာ ေန႔ခင္းဘက္

မွာေတာ့သြားသြားၾကည့္ျဖစ္ေနတုန္း။    သည္လုိႏွင့္ သတင္းေထာက္ ျဖစ္လာေတာ့ on the spot

ေသသြားတဲ့လူ႕အေလာင္းေတြက မျမင္ခ်င္မွ အဆံုးျဖစ္လာသည္။ ပထဆံုး မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္

သတိထားမိတာက ေမလ၇ ရက္ေန႔  ဗံုးသံုးလံုး ဆက္တုိက္ကြဲတဲ့ ျဖစ္စဥ္။  အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္က

ပုစြန္ေတာင္ျမိဳ႕ ကုန္သြယ္မႈ ဗဟိုဌာနမွာ လုပ္ေနတဲ့ ထုိင္းကုန္စည္ ျပပြဲမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေျမညီထပ္

မွာ၊ ဗံုးကြဲတာက ဒုတိယ ထပ္မွာ။     ကၽြန္ေတာ္ တက္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ခါးတစ္ပိုင္း

ျပတ္လွ်က္သား ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တည္ေနသည္။  တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက တုံးလံုးပက္လက္။     အဲဒီေန႔က

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဒဂံုစင္တာက စီတီးမတ္၊ ရွစ္မိုင္ဂ်န္းရွင္းအိတ္က စီးတီးမတ္ ဆိုင္ အပါဝင္ သံုးေနရာဗံုး

ကြဲခဲ့ၿပီး လူတစ္ဆယ့္တစ္ေယာက္ ေသသြားသည္ဟု သိရသည္။    အဲဒိလိုဇာတ္လမ္းမ်ားကဲ့သို႕ပင္

တေစၦမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆုံျခင္း ဗြီဒီယုိဇာတ္လမ္းက သရဲဇာတ္လမ္း စစ္စစ္တစ္ခုပါ။   စိတ္ကူးယဥ္တာ

လည္း မဟုတ္၊ ဂေရာင္ေခ်ာက္ခ်ားမွဳလည္း မဟုတ္၊ သရဲျဖစ္ေနေသာ ကေလးသရဲ သုံးေယာက္ကို

ဗဟုိျပဳထားသည္။ ထုိ ကေလးသရဲမ်ားသည္ ဇာတ္လမ္းထဲတြင္ “ေအာင္ခုိင္ႏွင့္ သန္းသန္းစုိး” တုိ႕

လင္မယား၊ “ထြန္းထြန္း၀င္း”တုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ အစရွိေသာ သာမန္လူ (၄)ဦးကုိ သတ္ႏုိင္ေသာ အာဂ

ကေလးသရဲ မ်ားျဖစ္ၾကသည္။လူတစ္ေယာက္ ေသဆုံးလွ်င္ သရဲ ျဖစ္ႏုိင္သည္ ဆုိလွ်င္ ထုိသရဲ

သည္ဘာသာေရး သြန္သင္ဆုံးမမွဳ  (ဗုဒၶဘာသာ) မ်ားအရ “ေျမဖုတ္” အဆင့္သာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ထုိ ေျမဖုတ္ေခၚ သရဲ သည္ လူအား သတ္ဖုိ႕ မေျပာႏွင့္အနားတြင္ ေနထုိင္ဖုိ႕ပင္ အင္မတန္ ခဲယဥ္း

လွပါသည္။ လူသည္ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟမ်ား အနည္းႏွင့္အမ်ားဆုိသလုိ ရွိေသာေၾကာင့္ လူ၏

အပူရွိန္ကိုထုိ ေျမဖုတ္ ေခၚ သရဲသည္ လုံး၀ မခံႏုိင္ပါ။ ထားပါေတာ့ လူေသလွ်င္ အစြဲအလမ္းေၾကာင့္

သရဲ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထုိသရဲသည္ မကြ်တ္မလြတ္ပဲ သက္တမ္းရွည္ၾကာလာပါက “သဘက္” အဆင့္

သုိ႕ ေရာက္ေကာင္း ေရာက္မည္။ ထုိ“သဘက္” သည္လည္း လူကို အသက္ဆုံးရွဳံးေအာင္အထိေတာ့

ဒုကၡ မေပးႏုိင္ပါ။ သို႕ေသာ္သဘက္က လူကိုေခ်ာက္လို႕လူေသရတာေတာ့ရွိသည္။ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္

မိန္းကေလးတစ္ဦးကို…အိမ္သာထဲမွာေနတဲ့သဘက္က..သူ႕အေပၚကိုတက္နင္းမိလို႕ဆုိၿပီး..ေကာင္မေလး

ကိုအူႏႈတ္လိုက္တာ ဝမ္းစိမ္းရွင္ရွင္သြားၿပီးအသက္ဆံုးသြားတာလဲရွိဘူးတယ္…မိန္းကေလးရဲ႕ ဗိုက္သား

ေပၚမွာသိပ္ႀကီးမားတဲ့ လက္ဝါးရာႀကီး တစ္ခုက်န္ခဲ့တယ္လိုဆိုတယ္…..ပေယာဂထုတ္တဲ့ဆရာက..

သဘက္က မိန္းကေလးရဲ႕ အူကိုႏႈတ္လိုက္တာလို႕ဆိုတာပဲ…ကုသဘို႕ ေဆးမရွိလို႕သာ..ဆိုတယ္……….

သဘက္ဆိုတာအေမြးအျမင္မ်ားၿပီးေၾကာက္စရာအလြန္ေကာင္းပါတယ္။       ေရွးကလူတစ္ေယာက္ဟာ

ေရခ်ိဳးအၿပီး သစ္ငုတ္တိုမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့အဝတ္ကိုလွမ္းယူၿပီးေခါင္းကိုသုတ္ဖို႕ လုပ္ပါတယ္…

ေနဝင္ဆည္းဆာ သရဲတကာတို႕ထြက္ခိ်န္မို႕ သဘက္မဟာလည္းသစ္ငုတ္တိုေပၚမွာခါးကို

ဆန္႕ၿပီးအနားယူေနပါတယ္….ေရခ်ိဳးသမားက…သဘက္ကိုသူ႕အဝတ္မွတ္ၿပီးဆြဲယူကာသူ႕ေခါင္းကိုသုတ္

လိုက္ပါတယ္…အဝတ္ကထူးထူးျခားျခားေတာ္ေတာ့္ကိုႏူးညံ့ေနလို႕အံ့ၾသၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့..အဝတ္

လို႕ထင္မွတ္ခဲ့တဲ့အရာကသဘက္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနလို႕..အဲဒီလူလဲထြက္ေျပးလာတာအိမ္ကို ဘယ္

လိုေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ…မသိေတာ့ပါဘူးတဲ့…..သူက ကာလအေတာ္ၾကာလာမွ အေၾကာက္ေျပ

ေတာ့တယ္တဲ့….သူဟာသူ႕ေခါင္းကိုသုတ္လိုက္တဲ့ သဘက္ရဲ႕ အရသာကိုေတာ့စြဲလမ္းမိၿပီး…ေခါင္းကို

ေရခ်ိဳးၿပီးသုတ္ဖို႕ သဘက္ႏွင့္တူတဲ့အဝတ္တစ္မ်ိဳးကို လိုခ်င္တဲ့ဆႏၵက လြန္ကဲလာပါတယ္တဲ့….ဒါႏွင့္

သူဟာ..ရက္ကန္းသည္ေတြကို သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္း အေမြးပြ အဝတ္စကိုရက္ခိုင္းတာဘယ္သူကမွ…

မရက္တတ္ဘူးတဲ့….ဒါႏွင့္တေန႕ေတာ့သူတို႕ရြာကိုရက္ကန္းသည္မတစ္ဦးေရာက္လာတယ္တဲ့..တဘက္

လိုခ်င္တဲ့သူဟာ………အဲဒိရက္ကန္းသည္မရဲ႕ သတင္းလဲၾကားေရာသူ႕ကိုသြားေတြ႕ေတာ့တာပဲ…………

ရက္ကန္းသည္အမ်ိဳးသမီးကို   သူလိုခ်င္တဲ့……ဒီဇိုင္းအတိုင္းေသခ်ာေျပာျပေတာ့..ရက္ကန္း

သည္မက သူ႕ကို..သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္း ရက္လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္….အဲ့ဒိလူလည္း…သူလိုခ်င္တာကိုရလို႕

သိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ လူေတြကအဲဒီအဝတ္စကို ဘာအဝတ္လဲလို႕ေမးေတာ့ သူလဲဘာျပန္ေျဖရမလဲမသိေလ

ေတာ့ သဘက္ကိုအေၾကာင္းခံၿပီးရလို႕ သဘက္လို႕ေျပာလိုက္တယ္….အဲဒီအဝတ္ကိုသဘက္လို႕ေခၚရင္း..ေခၚရင္းက

ေနၾကာလာေတာ့..သဘက္ ကေန တဘက္လို႕ ျဖစ္လာပါတယ္တဲ့…..အဲဒီေရခ်ိဳးသမားကိုတဘက္ရက္

ေပးလိုက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ သူေတြ႕ခဲ့တဲ့…သဘက္မဆိုတာကိုသူမသိခဲ့ဘူး…သဘက္မကေမတၱာအျပည့္

ႏွင့္သူ႕ကိုယ္က အေမြးေတြကိုသံုးၿပီးရက္ေပးလိုက္တာပါပဲ....အဲ့ဒိလိုေမတၱာေစတနာေတြကိုအရင္းခံၿပီး ရက္

ေပးမႈရယ္...ေရခ်ိဳးသမားရဲ႕ သဘက္ေမြးကို ဆြဲလမ္းနစ္သက္မႈရယ္ေတြေၾကာင့္...................

သူဟာတဘက္(အဝတ္)ကို အင္မတန္မွ တန္ဘိုးထားၿပီးေခါးင္းေပါင္းလုပ္ၿပီး ေခါင္းမွာထုတ္ထားတတ္တယ္။ 

ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ ေခါင္းမွာေပါင္းတဲ့တဘက္ကို……..ယူသုတ္တယ္…….အဲဒီလိုတဘက္ႏွင့္ေခါင္းေပါင္းေပါင္တဲ့…

လူႀကီးေတြကို အညာဘက္မွာေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္…ေရခ်ိဳးသမားရဲ႕ သားစဥ္ေျမးဆက္မ်ားရဲ႕အစဥ္အလာတစ္ရပ္

က်န္ရစ္ခဲ့ျခင္းပါပဲ.....သဘက္မႀကီးဟာ လူ႕ဘဝက အလြန္ေတာ္တဲ့ ရက္ကန္းသည္မတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...

သူဟာ တကိုယ္လံုးအနီေရာင္ရွိတဲ့ ပင့္ကူမကို မေတာ္တဆ တက္နင္းမိလို႕ ပင့္ကူမဟာေသသြားခဲ့တယ္...ပင့္ကူ

မရဲ႕ လင္ခင္ပြန္းဟာ အလြန္ေဒါသထြက္ၿပီး ရက္ကန္းသည္မရဲ႕ ပုဝါထဲဝင္ေအာင္းၿပီး ငယ္ထိပ္ကိုကိုက္လိုက္တယ္.

အဲဒါႏွင့္ပဲ..ရက္ကန္းသည္မဟာေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီး သဘက္ျဖစ္သြားတယ္...ပင့္ကူထီးလည္း သူ႕ႏွလံုးကို သူ႕လက္

သည္းႏွင့္ေဖာက္ထုတ္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူအဆံုးစီရင္သြားခဲ့တယ္.... သဘက္အေၾကာင္းစကားေကာင္းေနလိုက္တာ..

ေရွ႕ဆက္ေျပာလိုတာကေတာ့............

၂၀၀၈ ေမလ ၂ ရက္မွာ နာဂစ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လပြတၱာ ေရာက္သြားတာက ေမလ ၇ ရက္။

ျမိဳ႕အျပင္ ထြက္လုိက္တာနဲ႔ အေလာင္းေတြ ဆုိတာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးၾကတဲ့ အတုိင္းအ

ေဖြးသား။         ညအိပ္ေတာ့ အေလာင္းေတြက ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ၊ အပုတ္နံ႔ေတြကဘာနံသလဲ

မေျပာႏွင့္။ အစပိုင္းရက္ေတြမွာ ညအိပ္ရတာ ေၾကာက္သလို ရွိေသာ္လည္း ၾကာလာတာႏွင့္ အမွ် ယဥ္

ပါးလာၿပီး ဘယ္ အေလာင္းကို ေၾကာက္ရမွန္းမသိေတာ့ေပ။ ထုိစဥ္က စၿပီး လူေသ အေလာင္းေတြကို

ေၾကာက္လည္း မေၾကာက္ေတာ့သလို ေသခ်ိန္တန္လုိ႔ ေသတာပဲဟုသာ စိတ္ထဲမွာ ခပ္ေအးေအး ေတြး

ထားလိုက္ေတာ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ရခုိင္မွာ ျပသနာျဖစ္သည္။ ပထမ အေက်ာ့ျဖစ္စဥ္က အေလာင္း

ေတြ သိပ္မ်ားမ်ားစား မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႕ မေတြ႕ခဲ့ေပမယ့္ ဒုတိယအေက်ာ့ ျဖစ္စဥ္မွာေတာ့ ကိုယ့္

မ်က္စိေအာက္မွာပဲ အသက္ထြက္ သြားသူေတြကို ျမင္ရသည္။ အဲဒီေန႔က ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ

၂၅ ရက္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕မွာ အခ်ိန္က ညရွစ္နာရီခန္႔။    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာက္ေတာ္ ေဆးရံုကို

ေရာက္ၿပီ ဆုိတာႏွင့္  တစ္ျပိဳင္နက္ ေသနတ္ဒါဏ္ရာရ လူနာေတြကို  ဟိုင္းလဒ္ကား တစ္စီးနဲ႔ အ

ေခါက္ေခါက္ အခါခါ သယ္လာၾကသည္။    ဘယ္ေနရာက သယ္လာတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေလွ

ဆိပ္က သယ္လာသည္ဟုသာ သိရသည္။    ကားတစ္စီးတစ္စီးမွာ လူနာေလးငါး ေျခာက္ေယာက္

ထက္ မနည္း။   အကုန္လံုး ေသနတ္ဒါဏ္ရာ ရလာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။  ညေန သံုးနာရီခန္႔ကျဖစ္

ပြားခဲ့ေသာ ပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္စဥ္။   ညရွစ္နာရီမွ ေဆးရံုေရာက္လာသည္။   တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက လမ္းမွာက

တည္းက ေသႏွင့္ၿပီးျဖစ္သည္။   တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက မေသေသာ္လည္း ေသြးလြန္ေနၾကၿပီ။ တစ္ေယာက္

ကေတာ့ ေဆးသြင္းဖုိ႔ လုပ္ေနတုန္းမွာ အသက္ထြက္သြားသည္။ အဲဒီတုန္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို

စိတ္ထဲက အျပစ္တင္ေနမိတာကလြဲရင္ လူေသေတြေပၚမွာ ခံစားခ်က္ သိပ္မရွိ။ တစ္ရက္မွာ သူငယ္

ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေသသြားၿပီဟု သိရသည္။ သူေသသြားတာလည္း မသိလုိက္သလို သၿဂၤိဳလ္လိုက္

တာလဲ မသိလုိက္။ သူ႔ကို သၿဂိၤဳလ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မွ သိရသည္။ သူက တစ္ျခားလူ မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္

အခုလက္ရွိေရးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ျမန္မာစာ ေဖာင့္ရေအာင္ သြင္းေပးတဲ့လူ။  သေဘာေကာင္း

ၿပီး ကူညီတတ္တာေတာ့ အထူးစာဖြဲ႔ၿပီး ေျပာေနဖုိ႔မလို။ သူက နက္ဝပ္ၾကိဳးတပ္ရင္း တုိက္ေပၚက

ျပဳတ္က်ေသသြားတာ။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလကြာလို႔ ေတြးရင္းက.. ……...ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္စဥ္ေရမရ

ေလွ်ာက္စဥ္းစားျဖစ္သည္။

ေနာက္ေတာ့ မိတၳီလာျဖစ္စဥ္....... ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့... မီးခိုးလံုးၾကီးကို ခပ္ခပ္ေဝးေဝး

ကပင္ ျမင္ေနရၿပီ။           မီးခိုးလံုးၾကီး ထြက္ေနရာ ေနရာကို ကားကို ဦးတည္ေမာင္းခုိင္းရသည္။

မီးေလာင္သည့္ ေနရာကို ေရာက္ၿပီ ဆုိသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚက ခုန္ဆင္းကာ မီးေလာင္ျပင္ရွိ

ရာဆီသို႔ ဦးတည္ ေျပးခဲ့သည္။       မီးေလာင္ေနသည့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူေတြက

ေမးၾကသည္။ ဘယ္ကလဲဘယ္သူလဲ အစရွိသျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ပါ ဓာတ္ပံုလာရိုက္တာ

ဆုိေတာ့။ အဲဒါဆုိရင္ လူေသအေလာင္းေတြ ရိုက္မလား လုိက္ျပမယ္ဟု ေခၚသည္။       ကၽြန္ေတာ္က

လုိက္ခဲ့မည္ဟု ဆုိကာ ထုိလူမ်ားႏွင့္ လုိက္သြားသည္။      အေလာင္းေတြကို ဟိုနားတစ္စု ဒီနားတစ္စု

မီးပံုရႈိ႕ထားတာ ျမင္ရသည္။     ကၽြန္ေတာ့္ကို လုိက္ပို႔ေသာ ဦးေလးၾကီးက ေျပာသည္ ဒီမီးက ဒီမွာတင္

မျငိမ္းဘူးတဲ့......... သူဆိုလိုခ်င္တာကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သည္။ ဒီျဖစ္စဥ္ကို သံုးသပ္ၾကည့္ၿပီး

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဥာဏ္မွီသေလာက္ ေမွ်ာ္မွန္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေမာပါ

သည္။  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံကိုလည္း ရဝမ္ဒါလို လူရွစ္သိန္း ေက်ာ္ေသတဲ့ ႏုိင္ငံ ျဖစ္မလာပါေစနဲ႔ လုိ႔သာ

ဆုေတာင္း လုိက္မိသည္။

ဒါႏွင့္ဆက္ေျပာရလ်င္ အသက္အရြယ္အရ ငယ္ရြယ္ေသာ ကေလးငယ္မ်ား ေသဆုံးလွ်င္ အစြဲအလမ္း

ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ သရဲကုိ ဘာသာေရး ဆုိင္ရာ စာအုပ္မ်ားတြင္“မွင္စာ” ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ထုိ

“မွင္စာ” ဟု ေခၚေသာ သတၱ၀ါသည္အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ “ေၾကာင္” ေလာက္သာ ရွိေသာ အရြယ္အစား

ျဖစ္သည္။   သူတုိ႕သည္ လူကို တုိက္ခုိက္ဖုိ႕ ေ၀းစြ၊ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိက္၍ ေျခာက္လန္႕ဖုိ႕ပင္ေတာ္

ေတာ္မျဖစ္ႏုိင္ေသာ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ နာနာဘာ၀ ဆုိင္ရာ သုေတသီမ်ား၏ မွတ္တမ္း အေတာ္မ်ားမ်ား

တြင္ ထုိ “မွင္စာ” ေခၚ ကေလးသရဲ မ်ားသည္ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေဆာက္အဦးမ်ား၏ အ၀န္းအ၀ုိင္း

၌သာ ရွိတတ္သည္ဟုေဖာ္ျပထားသည္။ သာမန္လူမ်ားအၾကား၌ မွင္စာ မေျပာႏွင့္ သရဲထက္ ၾကီးေသာ

“သဘက္”မ်ားပင္ ေနဖုိ႕ မ်ားစြာ ခက္ခဲသည္။ လူသည္ အတၱေၾကာင့္ ပရိေဒ၀မီးမ်ား ေလာင္းကြ်မ္းေနသူ

မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ဘာသာေရး အေဆာက္အဦးမ်ား၊တရားစခန္းမ်ား၌ ရွိေသာ ဘာသာေရး အားထုတ္

သူမ်ားသာလွ်င္ ထုိ ပရိေဒ၀မီးသိပ္မရွိေပ။ ရံဖန္ရံခါ မွင္စာကပ္၍ရူးသြားေသာ သူမ်ားလည္းရွိေသးသည္။

ပဲျပဳတ္သည္ အေဒၚႀကီးတစ္ဦးသည္ ကေလးကစားစရာရႊံ႕ရုပ္တစ္ရုပ္အားေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္မိရာမွ ထို

အရုပ္ႏွင့္ကစားေနေသာ မွာင္စာ၏လက္ကို ကန္မိသြားရာ ထိုမွင္စာသည္..အေဒၚႀကီးအိပ္ေနေသာအခါ

သူ၏နားအတြင္းမွဝင္သြားကာ ထိုအေဒၚႀကီးအား ဝင္ကပ္လိုက္ရာ…ထိုေဒၚႀကီးသည္ ရူးသြပ္သြားကာ

ကေလးကစားစရာမ်ားျဖင့္ ကစားေနတတ္ၿပီး ပါးစပ္မွလည္း ကေလးမ်ားကဲ့သို႕ မပီကလာတီတီတာတာ

စကားမ်ားကိုဆိုတတ္ေသးသည္ဟုဆိုသည္။ ထုိေၾကာင့္ မကြ်တ္မလြတ္ေသာ ထုိ ေျမဖုတ္အႏြယ္၀င္မ်ား

သည္လမ္းမ်ား၊ အေဆာက္အဦးေဟာင္းမ်ား၌လည္း ယင္းတုိ႕ ေနထုိင္ႏုိင္သည္။ အဝတ္မထည့္ေသာေသတၱာ

မ်ား..လူေနေသာအခန္းမ်ား…အဖံုးဖြင့္ထားေသာပုလင္းခြံမ်ား…အဝတ္ဘီရိုမ်ား…အိမ္သာမ်ား..ခ်ံဳပုတ္မ်ား..

သစ္ပင္ႀကီးမ်ား….အိမ္ထပ္ခိုမ်ား…ကုတင္ေအာက္မ်ား..စဥ့္အိုးႀကီးမ်ား…ကားမ်ား..အိမ္အတြင္းရွိ တိုင္ေခါင္း

တိုင္အေပါက္မ်ား….အိပ္ယာအပိုခင္းထားေသာေနရာမ်ား..ျခင္ေထာင္ေခါင္မိုးမ်ား…ေသးေပါက္ေခ်ာင္မ်ား…

လူမအိပ္ေသာကုတင္မ်ား…မီးဖိုေခ်ာင္မ်ား….ႏြားတင္းကုပ္မ်ား…လူမေနေသာအိမ္ေအာက္ထပ္မ်ား…

ကစားစရာအရုပ္မ်ား….အိမ္ေနာက္ေဖးေခ်ာင္မ်ား….၎တို႕ အေပၚတက္နင္းမိေသာသူမ်ား၏ ကိုယ္အတြင္းတြင္

လည္းေကာင္း အစရွိသည့္ေနရာမ်ားတြင္ေနထိုင္ၾကသည္။

ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ7 Days in Myanmar ဆုိတဲ့ ဓာတ္ပံု စာအုပ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္

လြိဳင္ေကာ္မွာ ဓာတ္ပံုသြားရိုက္ရသည္။ လြိဳင္ေကာ္ ရန္ကုန္ ေလယာဥ္က တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ပဲ ရွိ

သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မည့္ေနတြင္ ေလယာဥ္မရွိ တာေၾကာင့္ လြိဳင္ေကာ္ကေန ဟဲဟိုးကို ျပန္လာၿပီး

ဟဲဟိုးမွတစ္ဆင့္ ေလယာဥ္ျဖင့္ ရန္ကုန္ကုိ ျပန္လာရန္ျဖစ္သည္။ ဟဲဟိုးမွ ေနာက္ေန႔ ေလယာဥ္စီးရ

မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကေလာျမိဳ႕မွာ အိပ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။ ကေလာၿမိဳ႕သည္ နာမည္ေက်ာ္သ

ေလာက္ တကယ္ေနလုိ႔ ထုိင္လုိ႔ ေကာင္းေသာ ျမိဳ႕ေလး တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္သည္။  ေတာင္ေပၚက ဟိုတယ္

တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ အခန္းယူလုိက္သည္။ ေနဝင္သြားေတာ့ သိရိလိကၤာ ႏုိင္ငံသား ဒါ့ခ်္လူမ်ိဳး ဓာတ္

ပံုဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျမိဳ႕ထဲတြင္ ညစာစားရန္ ေတာင္ေပၚက ကားျဖင့္ဆင္းလာခဲ့သည္။  ရာသီဥတု

အေျခေနက ညေနခင္းတြင္ ဘာမွ မျဖစ္ေသာ္လည္း ညရွစ္နာရီခန္႔တြင္ ရုတ္ခ်ည္း မိုးေတြရြာကာ

ေလျပင္းေတြ တုိက္လာသည္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း မီးပ်က္သြားသည္။  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ညစာ

စားၿပီးခ်ိန္ ကိုးနာရီခြဲေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ကားငွား၍ မရေတာ့ေပ။ လမ္းေတြမွာ လူေတြလည္း ရွင္း

ေနၿပီ။ ဆုိင္ေတြလည္း ပိတ္ကုန္ၾကၿပီ။    ထုိ႔ေၾကာင့္ စားေသာက္ဆုိင္က ဆုိင္ကယ္တစ္စီးကို ငွားကာ

ႏုိင္ငံျခားသားကို အေနာက္မွ တင္ၿပီး ဟိုတယ္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုိင္ကေန စထြက္ခါမွ

မိုးက ပိုသည္းလာသည္။ ေလကလည္း ပိုျပင္းလာသည္။ ေတာင္တက္လမ္းအတိုင္း ဆုိင္ကယ္ကို နံပါတ္

တူး ဂီယာျဖင့္ တက္လာသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားက ဝေတာ့ မိုးနဲ႔ေလၾကားမွာ ဆုိင္ကယ္က နံပါတ္တူးျဖင့္

ေကာင္းေကာင္း မတက္ႏုိင္ေတာ့ပ။ ထုိအခါ ကၽြန္ေတာ္က နံပါတ္ဝမ္းကို နင္းလုိက္သည္။ လီဘာ အရွိန္

တင္ထားစဥ္ တူးကေန ဝမ္းေျပာင္းလုိက္ေတာ့ ဆုိင္ကယ္ အေရွ႕ဘီးေထာင္သြားသည္။ လီဘာကို

ခ်က္ျခင္း ေလွ်ာ့ခ်ရသည္။         ကံေကာင္းစြာျဖင့္ ဆုိင္ကယ္လည္း မေမွာက္သလို ႏုိင္ငံျခားလည္း

ျပဳတ္က်မသြားေပ။     ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဟိုတယ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာပင္ ေရာက္သြားသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ၾကားလုိက္ရသည့္ သတင္းက မေကာင္း….. ေလၾကီးမိုးၾကီးက်ၿပီး

ေရႊတြင္းျပိဳလို႔ လူငါးဆယ္ေလာက္ ေသသြားသည္ ဆိုသည္။         သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးရံုသို႔ သြား

ၾကည့္ျဖစ္သည္။      ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ကေလာျမိဳ႕နယ္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ေရာက္ေနၿပီ။

သူရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ရ ေသဆံုးသူမ်ားမွာ အေယာက္ငါးဆယ္ မဟုတ္ပဲ ၁၆ ေယာက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း

သိရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လူတစ္ေယာက္က လႊတ္ေတာ္ အမတ္ကို လာေျပာသည္။ ကေလာ သုသာန္

တြင္ လူေသအေလာင္းေတြ ေရာက္ေနၿပီ မၾကာမွီ ေျမခ်ေတာ့မည္ ဟုဆိုသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္

အမတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကေလာ သုသာန္သို႔ သြားၾကည့္ၾကသည္။    သုသာန္ေရာက္ေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕က

က်င္းေတြ တူးေနသည္။         လူေသ အေလာင္းေတြေရာဟု ေမးေတာ့ ရင္ခြဲရံုမွာရွိသည္ဟု ဆုိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ အမတ္လည္း ရင္ခြဲရံုရွိရာဆီသို႔ ထပ္သြားၾကျပန္သည္။ ရင္ခြဲရံုထဲဝင္လုိက္ေတာ့

ေတြ႕ပါၿပီ။ စုစုေပါင္း အားလံုး အေလာင္းကိုးေလာင္း။ အားလံုးရဲ႕ ေျခမေလးကိုယ္စီကို တြဲၿပီး ၾကိဳးျဖဴေလး

ေတြနဲ႔ ခ်ည္ထားသည္။ ထိုထဲတြင္ သံုးႏွစ္အရြယ္ခန္႔ရွိ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ အေလာင္းလည္း ပါဝင္

သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ေျပာျပခ်က္အရ သိရတာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သစ္ပင္ပိ ေသသည္ဟုဆို

သည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ အေလာင္းေတြမွာက ေျမၾကီးနီနီေတြ ေပက်ံေနသည္။ ထုိလူမ်ားကေတာ့ ေရႊတြင္းထဲမွာ

ပိတ္မိၿပီး ေသသြားၾကသူမ်ား ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထုိသုိ႔ အေလာင္းမ်ားကို ဓာတ္ပံု ရိုက္ေနရင္း

ခါတုိင္းႏွင့္ မတူေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ဝင္လာသည္။  လူေသ အေလာင္းေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္တာ ၾကာလာ

တာႏွင့္အမွ် ဘယ္ေန႔ ငါ့ေန႔လည္းဟု ေမးေမး တတ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေမ့ပါ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေန႔

ေသရမည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလၾကီးမိုးၾကီးက်ခ်ိန္က အျပင္မွာ ရွိေနခဲ့သည္။ ေတာင္အတက္မွာ ဆုိင္ကယ္

ေရွ႕ဘီးေထာင္သြားစဥ္က လမ္းေခ်ာ္ေမွာက္ၿပီး ေသသြားႏုိင္သလို.. သစ္ပင္ၿပီး တစ္ပင္ကိုယ့္ အေပၚကို က်ိဳးက်ၿပီး

ေသသြားႏုိင္သည္။ 

ေျခေထာက္မွာ ရႊံ႕ေလးေတြ ေပေနေသာ လူေသအေလာင္းကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေသမလို

 ျဖစ္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ျပန္သတိရမိသည္။ အရွိန္ျဖင့္ ေမာင္းေနေသာ ရထားေပၚက ကၽြန္ေတာ္

 ျပဳတ္က်ဖူးသည္။ ထိုစဥ္က ကိုးတန္း ေက်ာင္းသား ကံေကာင္းလုိ႔ ရထားဘီးေအာက္ မေရာက္ခဲ့။

ငယ္ငယ္က ခဏခဏ ေရနစ္ဖူးသည္။ ေဘးလူေတြ ကယ္လုိ႔ အသက္မေသခဲ့။ အုန္းပင္ေပၚက တစ္ခါ

ေျခေခ်ာ္ က်ဖူးသည္။ ဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲလိုက္ေတာ့ အုန္းပင္မွာ တန္းလန္းျဖစ္ေသာ အုန္းလက္ကို ကိုင္မိ

ထားလို႔ လူက အုန္းလက္ႏွင့္အတူ တန္းလန္းျဖစ္ေနၿပီး ေအာက္သို႔ ျပဳတ္မက်ခဲ့ေပ။   ျပဳတ္က်လွ်င္

ေအာက္မွာ ျခံစည္းရိုး ဝါးခၽြန္ေတြ အသက္ရွင္လမ္း မျမင္။      သို႔ရာတြင္  ေသေန႔ မေစ့ေသးလုိ႔ သူလို

မေသခဲ့ေသး။

ကိုယ္ကေျပာခ်င္တိုင္းေရးခ်င္တိုင္းေရးေနရေသာ္လည္းညက်လွ်င္ကိုယ္ေရးထားေသာအေၾကာင္းအရာမ်ား

သူတပါးကိုဆရာလုပ္ကာေခ်ာက္ထားေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကထင္ဟပ္လာတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္

ညအခါအိမ္သာတက္ရန္အေရးႀကံဳလာတဲ့အခါ ပိုၿပီးေခ်ာက္ခ်ားစရာေတြျဖစ္လာတယ္။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့

သရဲထြက္ခ်ိန္ကညဘက္ဆိုေတာ့ပိုဆိုးတာေပါ့။ အိမ္သာအေပါက္ထဲကမ်ား လွ်ာလိပ္ႀကီးထြက္လာၿပီး ကိုယ့္

ကိုစုပ္ယူသြားမလား…လက္သည္းရွည္ႀကီးေတြေပါက္ေနတဲ့လက္ေခ်ာင္းေတြထြက္လာၿပီး ကေလာ္လိုက္မလား…

အိမ္သာအေပါက္ဝကို ျပန္အထြက္မွာရွာလို႕မရေတာ့ပဲ နံရံႀကီးတစ္ခုပဲေတြ႕ရေတာ့မလား…သရဲမကပဲအူႏႈတ္

စားသြားမလား…..အပုပ္နံ႕ႀကီးပဲရေတာ့မလား ဆိုၿပီးေၾကာက္စရာေတြျဖစ္လာတယ္….ကိုယ္အိပ္တဲ့အခါမီး

မရွိရင္ ေျခေထာက္ကိုပဲလာဆြဲမလား…ရင္ဘတ္ေပၚပဲဖိထိုင္မလား..ဆိုၿပီးလဲေၾကာက္စရာေတြျဖစ္လာတယ္။

ကုတင္ေအာက္ေျခဆင္းမထိုင္ရဲဘူး..ေျခသားလံုးကိုဖမ္းထားမလားဆိုၿပီး..ညဘက္ၾကမ္းခင္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္

ရင္ၾကမ္းၾကားထဲက လက္သည္းႏွင့္ေျခဖဝါးကိုကေလာ္လိုက္မွာလဲေၾကာက္တတ္လာတယ္..တေယာက္တည္း

ေနရင္ၾကက္သီးေတြထလာတတ္တယ္….ေျခသံလိုလို ေလသံလိုလိုၾကားရတတ္တယ္…အိပ္တဲ့အခါ ေဘာင္း

ဘီကိုေသခ်ာဝတ္ၿပီးအိပ္တယ္….မေတာ္လို႕သရဲေတြေတြ႕ရင္ ကိုယ့္ကိုလာမထိေအာင္ေပါ့….အဲဒိလိုစိတ္ေခ်ာက္ခ်ားႏိုင္စရာမ်ားကိုအႏုပညာ ဖန္တီးမွဳအရ ျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရး

အရ ျဖစ္ေစ သရဲ ဇာတ္လမ္း ရုိက္ကူးျဖန္႕ခ်ီသူမ်ားအေနျဖင့္ ….“အသက္အရြယ္အရ ငယ္ရြယ္သူမ်ား မၾကည့္ရ”
“ႏွလုံးေရာဂါ ေ၀ဒနာသည္ႏွင့္ ေမြးဖြားခါနီး ကိုယ္၀န္ေဆာင္သည္မ်ား မၾကည့္ရ”အစရွိေသာ စာတန္းမ်ားကို ဗြီဒီယုိ

 ဇာတ္လမ္းေခြ၏ အစပုိင္းတြင္ ထင္ထင္ရွားရွားေဖာ္ျပ ေပးသင့္ပါသည္။ယေန႕ေခတ္ ျမန္မာျပည္မွ ကေလးငယ္မ်ား

သည္ အေၾကာက္တရားႏွင့္ ပက္သက္၍ ခြဲျခားစိတ္ျဖာဖုိ႕ အခက္အခဲ မ်ားစြာရွိေနသည္ကို အႏုပညာရွင္မ်ား

အေနျဖင့္ သတိျပဳသင့္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ယင္းတုိ႕၏ မိဘမ်ား၊ ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ေပးေသာ

ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကိုယ္တုိင္ပင္ အာဏာရွင္ စနစ္ဆုိးေအာက္တြင္ ေမြးဖြားလာေသာ မ်ဳိးဆက္မ်ား ျဖစ္ေနပါသည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ အေၾကာက္တရားမ်ားကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ေနရသည့္ ယေန႕ေခတ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္
မ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ အႏုပညာရွင္မ်ား အေနျဖင့္ မ်ားစြာ သတိထား
လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသည္။

“ျမန္မာ့သရဲတေစ ၦ ရုိက္ကူး ထုတ္လုပ္သူမ်ား စည္းကမ္းရွိၾကပါေစ”

ေအာက္ပါလင့္မ်ားရွိ ဘေလာ့မ်ားမွ၎ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္မ်ားမွ ရႊီးထား

သည္မ်ားကို စုေပါင္းကာ ေရာသမျပဳလုပ္ထားပါသည္….မူရင္းကိုဖတ္လိုေသာ္

ေအာက္ကိုႏွိပ္ပါ……..
http://www.pyustate.com/2009/10/blog-post_26.html

http://soezeya.blogspot.co.uk/2013/05/blog-post.html

ေရာသမအစ္ကုိၾကီးကေရးသားျပီးေတာ့ ေရာသမေမာင္စုိးကတင္   ဆက္လုိက္ပါတယ္ဗ်ာ………..
ကၽြန္ေတာ္ေမာင္စုိးကုိဆက္သြယ္ဆုိရင္ေတာ့ mgsoemin1995@gmail.com ကုိဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္ဗ်ာ……