လမ္းခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕
ရက္ေပါင္းသံုးဆယ္မွ် ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ
ခရီးသြားေနသည့္ အက္စကီးမိုး မိသားစုရယ္ ။
အေအးခ်ိန္က သုညေအာက္ ငါးဆယ္မွာ
ေရာက္ေနသည္။ သည္ၾကားထဲ ေလျပင္းကတုိက္လုိက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ သည္အက္စကီးမိုးေတြ လုပ္ေနကုိင္ေနပံုႏွင့္
… ။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သည္ခရီးက
အပင္ပန္းဆံုးခရီး၊ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုးခရီး ျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာ ကံၾကမၼာက
တမင္တကာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ လုပ္ေနသလား ေအာက္ေမ့မိလာသည္။ သည္တစ္ေန႕ ဆီးႏွင္းမုန္တုိင္းေၾကာင့္
အစ္ဂလူးေရခဲအိမ္ထဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရမည္။ ေနာက္တစ္ေန႕က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လမ္းျပလုပ္သည့္
ေဒသခံပုဂၢိဳလ္ေတြက ဘယ္လိုအူေၾကာင္ေၾကာင္စိတ္ကူးမွန္းမသိ၊ ရာသီဥတု သာသာယာယာ ရွိေနပါလ်က္
ေရွ႕ခရီးမဆက္ဘဲ အစ္ဂလူးအသစ္တစ္လံုး ေဆာက္ကာ စတည္းခ်ဖို႕ ျပင္ျပန္သည္။
“ ဘုရင္၀ီလ်ံကုန္းေျမကုိေရာက္ဖို႕
ေနာက္ထပ္ ဘယ္ႏွစ္ရက္သြားရဦးမွာလဲ ” ဆိုေသာ
အေမးကုိ သူတို႕မိသားစု အႀကီးအကဲပုဂၢိဳလ္အား ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ၿပီ
။
သူက ဘယ္ေတာ့မွ တည့္တည့္မေျဖ။
သည္အက္စကီးမိုးေတြက ေမးျမန္းတာကုိပင္ မႀကိဳက္ခ်င္။ ရုိင္းသည္ဟု သေဘာထားသည္။ လူျဖဴေတြမို႕
ဒီလိုေမးျမန္းၾကတာပဲ ဟု သူတို႕ျမင္သည္။ ၿပီး သူတို႕အက္စကီးမိုးေတြက တိတိက်က် တာ၀န္ခံၿပီး
ေျပာရမွာမ်ိဳးကို လံုး၀မလိုလား။ မနက္ျဖန္ ရာသီဥတု ဘယ္လုိရွိမလဲ သင္က ေမးမည္။ အက္စကီးမိုးေတြ သိတန္သေလာက္ သိၾကသည္ပဲ။
သို႕ေသာ္ “ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူးဗ်ာ ” ဟူ၍ပဲ ယဥ္ေက်းစြာ ဆိုမည္။ ၿပီးေတာ့ ေခြးေတြႏွင့္
အလုပ္ရႈပ္ေနသလို ၊ဘာလုိ လုပ္ေနမည္။ အဓိပၸါယ္က “ ေျဖလို႕ ဘာအက်ိဳးထူးမလဲဗ်ာ၊ မွန္ရင္လည္း
‘မွန္းသားပဲ’ ေပါ့ ။ ဒီအျပင္ ဘာရွိမလဲ၊ မမွန္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အရူးျဖစ္မယ္
” ဟု ေျပာခ်င္သည့္ သေဘာ။
