ဒီေန႔ဟာ မိုးေန႔ပါပဲ။ ကြ်န္မ ျပတင္းအျပင္ကို
ထိုင္ေငးေနတာေပါ့။ ကြ်န္မတစ္ကိုယ္တည္း အထီးက်န္ေလ။ ကြ်န္မ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။
ခုလိုပဲ အထီးက်န္ေနရင္ ကြ်န္မေတြးေတာ ေခ်ာက္ခ်ားရၿမဲပါ။ လူလူသူသူေတြနဲ႔
ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ကြ်န္မ ခံစားေနရတာေတြကို ဖြင့္ဟဖို႔ မေတြးပါဘူး။ ကြ်န္မ လူေတြကို ေၾကာက္ေနပါတယ္။
ကြ်န္မဟာ ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္။
က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိေစခ်င္ပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕
ေျခ၊ လက္၊ ခႏၶာကိုယ္တို႔ဟာ ေရာင္ကိုင္းကိုင္း ျဖစ္ေနတာမို႔ အကၤ်ီ အဝတ္အစား
ဖားဖားလ်ားလ်ား ႀကီးေတြကို အၿမဲဝတ္ရပါတယ္။ လူမသိေအာင္ ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမဲ့ ခဏခဏ
ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနေတာ့ ဆရာဝန္ဆီလည္း မၾကာမၾကာ ေရာက္ရတာေပါ့။
အဲဒီအခါ ရပ္ကြက္ထဲကလည္း သံသယ ရွိလာ
မိၾကတာေပါ့ေလ။ အရင္တုန္းက ကြ်န္မဟာ က်န္းက်န္းမာမာ ဖြံ႕ဖြံ႕ ၿဖိဳးၿဖိဳး မဟုတ္လား။
ေနမေကာင္း ျဖစ္ကတည္းက ကြ်န္မ ပိန္သြားတာ သိပ္သိသာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့
စပ္စုတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ “ေက်ာက္ကပ္ မေကာင္းရတဲ့ အထဲ ယားဖုေတြလည္း
ေပါက္ေနတယ္” လို႔ပဲ ဖံုးဖိ ေျပာေနရတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကြ်န္မကို ဘာမွ
မေမးၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မ်က္လံုးေတြက စကားေျပာ ပါတယ္။ ကြ်န္မကို မယံုသကၤာ
ၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အေၾကာင္း တီးတိုး တီးတိုး သဖန္းပိုး လုပ္ေနပံုပါပဲ။ ကြ်န္မ
သိသလိုပဲ။ သူတို႔ ကြ်န္မအေၾကာင္း သိေနၿပီလို႔။ သူတို႔ အဲသလို ကြ်န္မကို ၾကည့္ၾက။
အကဲခတ္ၾကတာဟာ ကြ်န္မအေၾကာင္း သူတို႔ စဥ္းစာ ေနၾကလို႔ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ကြ်န္မအျဖစ္ကို ဘယ္သူ႔မွ
ဖြင့္မေျပာႏိုင္ပါဘူးရွင္။ ကြ်န္မ ဖြင့္ေျပာရင္လည္း သူတို႔ ကြ်န္မကို သတီၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္မဟာ